Mens sana in corpore sano

Elke sportkotter kent deze spreuk, en hij omvat perfect mijn plan voor de directe toekomst.

Hieronder kon u al lezen over mijn voornemen om het effect van non-alcohol gebruik op mijn professionele prestaties na te gaan. Deze alcoholstop is niet de enige van mijn voornemens.

“Voornemens”, denkt u, “is dat niet voor nieuwjaar en zulks?”. Welnee L.C.,  voornemens zijn van alle tijden, en elk moment is goed om met voornemens te beginnen. Voor mij was dat nu Pasen, en zie, enkele van de voornemens zijn reeds volledig in actie geschoten

• geen alcohol meer (dag 2, still going good)
• meer lichaamsbeweging (vandaag gaan lopen, drie kwartier. Vertrokken met stralende zon, teruggekomen in een sneeuwstorm… er zijn geen seizoenen meer)
• op tijd op den bureau zijn (lees, rond negen uur. Morgen resultaat?)
• meer tijd maken voor diepere dingen in mijn leven (na een misviering en een goed gesprek over de Dingen des Levens, goed bezig zou ik zeggen)
• drie keer nadenken voor ik iets doe (wat zonder alcohol al een stuk beter zou moeten lukken)
• een tweede instrument leren bespelen (een voornemen op langere termijn, maar er mag al eens iets lichters tussen zitten… Liefst piano…)
• mijn broer verslaan in schaak (ben volop aan ‘t oefenen, maar sparringpartners zijn steeds welkom)
• een artikel publiceren in een wetenschappelijk tijdsschrift (moest mijn promotor meelezen: ik denk eraan, Koen!)
• de volgende verkiezingen winnen, een deftige regering voor mekaar krijgen, met een echt regeerakkoord en ons land naar voorspoed en succes voor alle inwoners leiden (geen realistisch voornemen, want idealiter zonder verkiezingen )

Na dag 2 vind ik dat ik goed bezig ben. Maar alle begin is gemakkelijk (in tegenstelling tot wat men ons al jarenlang verteld), en dus zal het wel wat kosten om dat vol te houden. Maar ik weet mij gelukkig gesteund door vele geweldige vrienden. Met name wil ik één zo’n vriend speciaal danken hier, die mij (nogal hardhandig) wees op het feit dat het allemaal wat op het verkeerde spoor zat. Ook al waart ge zat, ik heb uw woorden toch ter harte genomen, Seppe! Daar zijn vrienden voor.

Ik wens u allemaal een vriend die in uw gezicht de waarheid durft zeggen. Daar heb je meer aan dan aan de andere soort

Radio

Pelle wierp mij een blogstokje toe (en moest mij het begrip uitleggen), en vroeg mij achter mijn radiobelevenissen in mijn jeugd… Welnu, dat is gauw verteld.

Als baby al, moest ik altijd geluid rond mij heen hebben. Dat betekende in die tijd langspeelplaten (LP’s, weet u wel?) van The Mama’s and The Papa’s, Middle of the Road, José Feliciano, … .

Toen ik wat ouder werd, werd er overgeschakeld op radio. Dat was bij ons steevast radio 2. En nooit heb ik daarvan willen afwijken – tot zeer recentelijk. Als puber, bij bedtijd, zette ik altijd nog de radio op, en geinformeerd door mijn schoolkameraadjes, stond mijn eigen radiootje op Radio Contact. Studio Brussel vond ik cool als merk, maar hun muziek trok op de ballen. Nu begin ik het wel te verdragen -meestal. Maar eigenlijk ben ik altijd blijven zweren bij Radio 2. In die mate dat ik nu nog steeds een 20-tal cassettes heb met de top 30 die die week uitgezonden werd. En dat is nu heerlijke nostalgie om daarnaar te luisteren, wegens meer dan 10 jaar geleden. Dat was toen wel spannend, want ik wou heel het liedje, maar niet het gezever van de presentator -een van de redenen waarom ik nu afgestapt ben van Radio 2, dat eeuwige gewauwel. Dus dat was klaarzitten, met de vingers op REC+PLAY, om zodra de eerste noten van het liedje weerklonken, uit allemacht te duwen (het waren lastige knoppen) en dan snel titel en uitvoerder op het papiertje te schrijven. En mij dan klaarzetten om zo gauw de presentator weer begon te zwammen, op de STOP knop te rammen. Belachelijk eigenlijk.

En nu ben ik overgeschakeld op Radio Nostalgie. Geen gezever, geen gewauwel, alleen goeie muziek.

Ik neem aan dat ik het stokje moet doorgooien, dus bij deze: Hilde en David, wat zijn jullie radio-ervaringen?

van gothic naar God…

… and back again

L.C.,

het zijn me de dagen wel! Lange uren, vermoeiende dagen, nog vermoeiender nachten, het is geen leven meer voor iemand van mijn leeftijd (25).

Een Tsjechische wetenschapper (zou het?) heeft een artikel gepubliceerd waarbij hij het verband onderzocht tussen het succes van een onderzoeker en zijn alcohol-consumptie. En wat blijkt uit het artikel?(Tomáš Grim, OIKOS, 2008) Dat deze twee items wel degelijk gecorreleerd zijn! Blijkbaar zijn wetenschappers die meer alcohol consumeren minder produktief dan hun N.A. collegae. Iets wat mij persoonlijk doet vrezen voor mijn Nobelprijs…

Het belangrijkste kenmerk van een wetenschappelijk experiment is dat het reproduceerbaar moet zijn. Laat ons dus deze stelling kritisch onderzoeken, en zelf als onderwerp fungeren! Ik ga mijn produktiviteit -en dan vooral het verschil met vroeger- ‘meten’ in de nu volgende periode, die dus alcoholloos zal zijn. Een spannend evenement, komt dat zien! Resultaten zal u hier kunnen lezen!

Maar om het even bij de titel van deze post te houden: in ons labo vertoeft een zekere J., die zich graag ophoudt in de gothic-scene. Waar denkt u aan als u ‘gothic’ ziet? Hetzelfde als ik? Laat ons even kijken…

Gothic

• Zwarte kledij
• Zwarte schmink
• Bleke huid
• Wereldvreemd
• Macaber
• ‘Dood’ als key-element
• Graven, kruisen, doodshoofden
• Allemaal individueel wat op de muziek wiegen alsof er niemand anders is
• Loeiharde gitaarmuziek
• Informatici

En wat blijkt? Bijna allemaal juist, maar helemaal niet zoals ik mij had voorgesteld. Dit bleek op Bunkerleute, de maandelijkse party van de gothic scene in Leuven. Uitgenodigd door mijn collega, dacht ik eens een kijkje te gaan nemen in deze voor mij totaal onbekende wereld. Het eerste wat mij opviel was de gezelligheid en de zwarte kledij. Het zwart was niet onverwacht, maar mijn vooroordeel stond in schril contrast met wat ik aantrof. In een fuifzaal die ik ken om haar donker-hol-karakteristiek, stonden nu tafeltjes, kaarsen overal, wierook die brandde, en weliswaar veel mensen met als hoofdcomponent ‘zwart’, maar op een zeer afwisselende manier. Vooral de dames-kledij verdient enige uitleg. Je kan je je het best voorstellen als een middeleeuwse edelvrouw, maar dan in het zwart. Sommigen droegen een corset (zeer mooi om te zien) en een enkele was in een zeer weinig aan de verbeelding overlatend (en tegelijkertijd datzelfde element zeer prikkelend) latex-pak gehuld. Buiten enkele mannen met een lange rok, waren mijn seksegenoten eigenlijk ‘normaal’ te noemen.

Een tweede zaak die mij opviel was de variatie in muziekstijlen die blijkbaar onder gothic vallen. Van Enya over The Cure, naar iets obscuurder groepen wier naam ik niet onthouden heb, maar waarvan het geschreeuw mij nog doet wakker schrikken in de nacht. Elektro-noise, Goa, je vindt het allemaal onder het plaatje Gothic. Zeer ruim dus. Ook zeer ruim was de verzameling dansstijlen. Waar de één zachtjes heen en weer wiegt op de muziek, zonder haar voeten te bewegen, is iemand anders precies een zeer ingewikkelde kata aan het uitvoeren… Vastbesloten mij ook deelgenoot van het mobiele aspect van gothic te maken, waagde ik mij op de dansvloer. Ik sloot mijn ogen, en liet de muziek overnemen. En het kan aan het gebrek aan slaap gelegen hebben, maar op een bepaald moment voelde ik mijzelf terugkeren uit iets van wat misschien het gemakkelijkst als een trance omschreven kon worden. Een zeer vredig gevoel, dat mij eigenlijk daarvoren enkel overkomen was na een glas wijn (who am I kidding, ‘t was een Duvel) bij het beluisteren van Gregoriaanse gezangen.

Een bijna-transcendente ervaring dus. En eigenlijk een aanrader voor iedereen die met een nieuwsierigheid zit naar wat gothic is: ga er naar toe!

Het tweede deel van hierbovenstaande titel verwijst naar de Allerhoogste. En in Zijn aanwezigheid verkeerde ik vanmorgen, in de Paasmis in de St-Pieterskerk te Leuven (die op de Grote Markt). Met het Paasweekend vinden elk jaar de Paasfeesten plaats in Leuven, en dan zijn er telkens een handvol Europese volksdansgroepen aanwezig in onze stad. Die luisteren de Paasmis dan op met muziek en gezang. Los daarvan vind ik het ook ronduit geweldig om deze mensen in hun traditionele klederdracht te zien. Een gans wij-zijn-één-Europa-der-Volkeren gevoel dringt zich dan bij mij op.

Een Grieks koor begeleidde de communie, en was eigenlijk op zijn best ‘etnisch’ te noemen. Maar ze klonken enthousiast, en dat was het wat het em deed voor mij. Maar wat eigenlijk het belangrijkste was van deze viering, was dat ik daar een Steun ervoer die ik nodig had om mijn besluit kracht bij te zetten. Veel woorden wil ik er niet aan vuil maken (er staan er hier al genoeg), maar mijn leven zoals het de laatste tijd zijn gang ging, is niet hoe ik mijn leven wil leiden. En daarom zeg ik stop. En ga ik het anders doen. Hoe dat afloopt, zal u hier wel kunnen lezen!

Witte konijnen en frietvriendjes

L.C.,

Menigeen onder u zal zich nog het ’sprookje’ herinneren, dat de geschiedenis ingegaan is als het enige sprookje waar we zeker van zijn dat de schrijver ervan serieus onder invloed was van een ruime hoeveelheid (en misschien wel verschillende soorten) geestverruimende middelen.

Moest mijn jongste broer het wereldwijde interweb ondertussen al dusdanig beheersen dat hij hier eens een kijkje komt nemen, dan zou hij zich een kriek lachen om de milde houding die ik in mijn inleiding aanneem tov wat bij ons thuis genoegzaam bekend staat als ‘illegale rommel’. Anyway…

Ik heb het uiteraard over Alice In Wonderland, van Lewis Carroll (1865). Waarom haal ik dit meesterwerk aan? Omdat ik mij de laatste tijd begin te voelen zoals het Witte Konijn, dat van hot naar her rent, en nergens tijd voor heeft.

Deadlines, resultaten die gisteren al verstuurd moesten zijn, presentaties over dingen die niet je eigen werk zijn, de stress van nog niet alles tot in de puntjes door te hebben, veel te lange dagen, weinig slaap als gevolg van het wanhopig in stand proberen te houden van tenminste een kiem aan sociale kalender…

Ik heb mij laten vertellen dat elke beginnende werkende mens deze periode door moet, en dat een aanvaarbaar percentage daar nog in slaagt ook. Daarom heb ik ook besloten van daar niet al te veel over te zagen, en de dingen gewoon aan te pakken zoals ze komen.

Het leven is prachtig (Sorry Nico) zolang ge in dat leven maar de juiste prioriteiten legt. En af en toe heb ik een schop onder mijn kont nodig van die prioriteiten. Zo ook mocht ik donderdag weer een van mijn favoriete hobbies beleven: frietjes gaan halen met mijn frietvriendje. Neen, die term heb ik niet zelf bedacht, die komt van de dochter van de frituureigenaar. Deze friturin (copyright Lime ), die mij al jaren bedient, begint dan ook regelmatig een gesprek, of -zo ik mij al in één bevind- moeit zich daarin.

Na zeven jaren Leuven begint ge de mensen al wat te kennen. Zeker omdat ik van op mijn verschillende koten in de loop der jaren, steeds terugkeerde naar deze frituur, omdat zij de enige was die mij goeie zoetzure saus kon aanbieden. Heerlijk

Na enige mopjes over en weer, vraagt ze mij of de mooie blonde dame in mijn gezelschap, mijn vriendin is. De reden voor haar vraag is duidelijk, iedere keer -de laatste maanden- wanneer ik frietjes ga halen, is zij erbij. Wij bevestigen dat dat eigenlijk onze relatie is: samen frietjes eten. (En de Seven Oaks tot leven brengen, maar dat is een ander verhaal) “Aha, frietvrienden dan” zegt ze, en lacht smakelijk. En inderdaad, frietvrienden. Hoe mijn frietvriendje hieruit besluit dat besproken friturin enige romantische aspiraties zou kunnen koesteren voor de schrijver dezes, is mij een raadsel, maar dat zal behoren tot het Mysterie des Vrouwmenschs.

Een andere hobbie van mij beslaat het volksdansen. Het leuke aan volksdansen (buiten dat er zich bijna constant een vrouw in uw armen bevindt) zijn de tradities. En dit weekend was het de beurt aan mijn favoriete traditie: de Breughelavond. Voor de leken: een avond voor leden en familieleden, waarop eerst goed gegeten wordt -op breugheliaanse wijze jawel-, daarna volgt het gelach met een overzicht van het afgelopen jaar, en vervolgens wordt er gedanst. En hier, tussen de jongvolwassenen van onze jeugdgroep, en de iets meer volwassener mensen (al is dat soms enkel in leeftijd), vind ik de simpele gelukmakers van het leven terug. Deze tieners, met hun oh-zo-dramatische liefdesgeschiedenissen (was ik op die leeftijd nog helemaal niet aan toe), maar vooral hun ongecompliceerde denken en levenswijsheden, zetten mij iedere keer weer met mijn voeten op de grond. En vooral op de dansvloer. Aan al die geweldige mensen, die mij kunnen doen ontstressen als de beste: Merci

En zo is deze bijdrage toch nog langer dan verwacht geworden, want ik zou eigenlijk al lang terug bezig moeten zijn aan mijn presentatie voor dinsdag. Ook bij deze even welkom aan de 50 nieuwe mensen die via Lime hier beland zijn!

Blogdrink, Geld en Mannendag

L.S.,

Ik merk -en u dus waarschijnlijk ook- dat mijn berichtfrequentie niet echt in het hoge deel van het spectrum ligt. Daardoor dat mijn berichten meestal vele onderwerpen hebben. Niet dat ik meteen van plan ben daar verandering in te brengen, maar aan diegene die mij via msn al aanspoorden om toch weer eens iets te schrijven, zeg ik: ik heb er de tijd niet voor! En dat is dus niet overdreven… Ik die dacht dat doctoreren eigenlijk een luilekkerleventje was… niet dat ik klaag, ik heb het goed, maar ‘t is toch harder werken dan gedacht. En eigenlijk ook leuker werken!  Kom dus allemaal doctoreren, een heerlijke ervaring

En die ervaring werd recentelijk nog heerlijker, omdat ik mijn contract gekregen heb! Dat was in eerste instantie een ontnuchterende ervaring, deels omdat het bedrag dat op het contract vermeld staat niet geindexeerd is, maar deels ook omdat het dit jaar een pak lager lag dan andere jaren. Dit is te verklaren door het feit dat de halve beurzen officieel afgeschaft zijn (zie infra), maar omdat dit nog 1 jaar wordt gedoogd, heeft de personeelsdienst besloten om het dit jaar tegoei te doen. Dit betekent dat een halve beurs exact de helft is van een voltijdse beurs. Ik in lichte paniek naar de promotor, omdat ik mijn reeds krappe financiële plannen nu nog krapper zag worden.

Maar hij stelde mij gerust, hij zou de halftijdse beurs met labogeld aanvullen tot een voltijdse beurs Van dan af kunnen mijn dagen niet meer stuk! Geld maakt niet gelukkig, zeggen ze, maar ik ben toch even van het tegendeel overtuigd. Misschien zou de spreuk beter gaan (en waarschijnlijk was dat ook de oorspronkelijke) Geld alleen maakt niet gelukkig.

Vrijdag ging in het STUK in Leuven een blogdrink door. Kort gesteld allemaal bloggers die samenkomen voor een drankje en een babbel. En wat blijkt? Uiteindelijk beland je toch bij de mensen die je al kent. Of dit gaat toch voor mij op. Ik ben niet zo goed in geforceerd nieuwe mensen leren kennen. Denk ik Mij dus wel goed geamuseerd met de bekenden, en eigenlijk een van mijn idolen weer wat beter leren kennen. Misschien is idool een overdrijving, maar laat ons zeggen dat ik hem bewonder op muzikaal, en dan vooral studentikoos muzikaal vlak. Toevallig (?) één van mijn passies, maar vergeleken bij deze jongen ben ik een amateur (dan wel in de goeie betekenis van het woord. Daar volgt later nog wel meer over! Maar in dat kader kan gemeld worden dat binnenkort -9 april- wederom een Beiaardcantus zal doorgaan in Leuven! Zij die er ooit bij waren zullen zich haasten om deze ervaring nogmaals te beleven. En ik zal u op de hoogte houden van enig nieuws hieromtrent.

Dan is er nog één puntje dat ik met u wil delen, en dat is dat het deze vrijdag, 29 februari, Nationale Mannendag is! Een initiatief van Deckers en Ornelis, van Q-Music. Een petitie gaat rond om af te geven aan mevrouw Van Brempt, om deze dag officieel te erkennen. Zover hoeft het voor mij niet te gaan, er zijn andere feestdagen die dringen geratificeerd moeten worden, maar toch vind ik het een leuk idee. Blijkbaar zou die dag ook elke eerste Jupiler in een cafe, gratis zijn. Hier heb ik nog geen bevestiging voor gevonden, maar dat lijkt mij een nog leuker idee.

Helaas kan ik die avond niet aanwezig zijn op een van de vele spontaan te ontstane kroegentochten, want ik vertrek met mijn studentenkring voor de umptieth time op weekend. Deze keer gaan we naar de zee, en blijkbaar zal onze zusterkring daar op dat moment ook in de buurt zijn. Enige verbroedering dringt zich bijna op, ware het niet dat wij van nature al naar mekaar trekken. En dat is zelfs letterlijk te nemen, want dankzij een speling van het lot, en dan vooral van haar vriendje, mag ik met de praeses van Bios, een goeie vriendin van mij, de openingsdans op ons galabal dansen. Daar hebben we vrijdag de eerste repetitie voor gehad. En eigenlijk zoals verwacht, konden wij dat beiden redelijk snel. De rest van de repetitie was dan ook een zalig samen dansen.

Er is namelijk geen groter genot op aarde dan te kunnen dansen met een vrouw die als een engel in uw armen zweeft. Toegegeven, zo zijn er niet veel vrouwen. Maar in mijn volksdansgroep zijn er zo toch enkele te vinden.. Mijn zwangere beste dansvriendin van hieronder is ondertussen, na haar bevalling, ook terug aan het dansen, en fleurt daarmee ook mijn zaterdagavonden op.

Lieve lezer, u heeft uw portie tekst weer binnen voor vandaag, en ik kan u dus weer even gerust laten!

Tot in het echte leven, of virtueel!

Ziek personeel is ook personeel

Jawel, lieve lezer, personeel

Vanaf nu zit ik in de databank van het personeel van de KULeuven, en ben ik bereikbaar op voornaam.naam@fys.kuleuven.be Nu nog mijn eerste centjes ontvangen en we horen er helemaal bij.

Maar helaas ook ziek personeel. De nacht van woensdag op donderdag voelde ik dat er iets niet goed zat. Een hele nacht niet kunnen slapen (ook niet helemaal waar, hier en daar een kwartiertje toch ‘weg’ geweest), en in de ochtend een zware hoest, hoge koorts, belachelijk veel snot en zo’n slappe benen dat ik mij afvroeg of er nog botten in zaten.

Vandaag dag twee en de koorts is al wat gezakt, maar de hoest en de hoofdpijn zijn erger geworden. Hopen dat we tegen maandag weer in orde zijn, dan kunnen we weer gaan werken (van arbeidsethos gesproken)

Nog lichtelijk na-ijlend, verlaat ik u!

De beurs, final?

En nog even een update over het doctoraatslandschap, en dan vooral de financiering daarvan.

Eventjes leek het spannend te worden, toen hogere instanties het systeem van de halftijdse beursen nu definitief afketste. Dit zou betekend hebben dat er te weinig geld was om alle doctorandi te financieren, en dat er dus mensen zouden afvallen, na wel 5 maanden kosteloos gewerkt te hebben. Als overgangsmaatregel zouden we wel nog een halfjaar betaald worden. Dat was dan echter ook maar een doekje voor het bloeden.

Na veel vijfen en zessen, die ik u zal besparen, is er nu -per mail- de bevestiging gekomen dat wij weldegelijk een vol jaar op een beurs kunnen rekenen (voltijds of halftijds is niet gespecifieerd).

Dus, als alles nu goed gaat, kunnen we vanaf eind deze maand voor de eerste keer echt verdiende centjes op onze rekening zien staan (vakantiewerk niet meegeteld)

Verder bent u, trouwe lezer, met zo’n 40 à 60 tal !!!!!

Zou u een teken van leven kunnen geven in de comments, zodat ik weet vanwaar deze reusachtige aantallen komen?

Hoofd in de wolken

Vandaag was het laatste weekend dat de treinen tussen mijn thuisstad en Leuven op een andere schema reden dan geafficheerd. Buiten enig gokwerk, leverde mij dit drie kwartier wachten op in een tussenstation. Hoera.

Uiteindelijk dan toch in Leuven aangekomen, klom ik bepakt en bezakt op mijn fietsje, en reed ik zwaar op ‘t gemak richting De Vliet, onze ‘home away from home’.  Aan de Tiensepoort moest ik eventjes remmen voor een redelijk jong koppel, met twee kindjes. Eentje in de buggy geduwd door de mama, en eentje in een draagconstructie redelijk hoog op de papa zijn rug. De mama had mij niet gezien, omdat ze half kirrend naar de baby op haar echtgenoots rug ging, en daarna haar man een dikke zoen gaf.

Toen ze doorhad dat ik voor hen had moeten remmen, zei ze: ‘Oei sorry, wij zaten met ons hoofd in de wolken!’.

U raadt het al, ik was enorm ontroerd. Het is dus wel mogelijk, om mekaar -twee kinderen later- nog steeds zo graag te zien. Mijn nieuw doel is gesteld: een vrouw vinden waarmee dit geluk ook het mijne kan zijn . En vooral, om met minder geen genoegen meer te nemen.

Oud is een gevoel, geen getal

Lieve lezer,

mijlpalen zijn natuurlijk maar wat je ervan maakt, maar 25 worden doet een mens toch nadenken over de status van zijn leven. Wat de conclusies van deze overpeinzing zijn, komen misschien in een diepzinnigere bui nog aan het licht, maar nu wil ik met u een fijn moment delen:

Bij ons thuis is het nog steeds de gewoonte dat de jarige op zijn verjaardag het eten mag bepalen. Dat telt dan een beetje als ‘feest’. Dat hoeft natuurlijk niet stipt op de verjaardag zelf te vallen, en zo gebeurde het dat deze zondag mijn grootmoeder afgezakt kwam naar mijn ouderlijk huis, om daar mee aan de dis plaats te nemen.

Ik heb mijn zondagmiddag gespendeerd met mijn grootmoeder, mijn mama en mijn papa, een taske koffie, een stuk taart, het veldrijden op de achtergrond, en wij hebben het grootste deel van de namiddag -hou u vast- Lotto gespeeld! Dit spel lijkt een beetje op Bingo, en ik heb het steeds met de ouden van dagen geassocieerd. In dit spel heeft met een aantal kaarten waarop vele getallen staan, en dan worden stukken uit een zak getrokken, en elk stuk draagt een getal. Deze getallen worden afgeroepen, en wie het snelst een rij op zijn kaart volheeft, wint. Bepaalde getallen hebben echter speciale namen (88 wordt ‘vier klein petatjes’, 77 wordt ‘pikhaken’, 90 wordt ‘den ouwe’).

Na ettelijke spelletjes, hebben we een boek kaarten genomen, en hebben de rest van de namiddag ‘met de kaart gespeeld’.

Lieve lezer, ik heb mij nog nooit zo geamuseerd op een verjaardagsfeestje. En ik voelde mij helemaal niet oud! Ik had wel het gevoel dat ik dit soort zondagen nog wel 60 jaar kon doen.

Wat een doctorandus lijden kan..

Zoals blijkbaar in elke geordende maatschappij, is er altijd iemand hogerop de ladder die gehoorzaamd moet worden. Of waar toch op zijn minst rekening mee gehouden moet worden. In mijn geval is dat -naast mijn begeleidende post-doc- mijn promotor (de knuffelaar, weet u nog?).

Mijn promotor heeft nogal een raar gevoel voor humor. Ik zal proberen u het verhaal te vertellen zoals ik het beleefd heb.

Zoals u waarschijnlijk nog weet, was financieringsplan A (IWT beurs) mislukt, en waren we overgeschakeld op plan B (de FLOF beurs van de faculteit Wetenschappen). Om deze beurs te verkrijgen, moet een formulier ingediend worden. De uiterste indiendatum voor dit formulier stond aangegeven op dit formulier als ‘8 januari’. Wat denkt deze jongen dan? Deze jongen denkt: ‘Tijd genoeg, ik doe dat op 8 januari binnen.’ Zo kwam het te gebeuren (vreselijk archaïsche constructie, maar die doet mij denken aan de jongensromans uit mijn jeugd) dat op maandag 7 januari, het formulier op mijn bureau klaarlag om de volgende dag ingeleverd te worden.

Met een gerust hart kruip ik ’s avonds mijn bed in, om even later ( ettelijke uren laten dus ) wakker gebeld te worden door mijn promotor himself. Het gesprek ging ongeveer als volgt:

* ring ring *

klik

‘Hallo?’

‘Ja seg, ‘t is hier met Koen he. Da FLOFformulier moest gisteren binnen zijn, en ge bent dus op dit moment al te laat. Ik weet ni of ge nu nog een beurs gaat kunnen krijgen, en ik kan u in geen geval zelf betalen. Maak dus maar dat dat formulier NU binnen is!!!!’

klik

*slik*

In 10 minuten stond ik bezweet en in volle paniek op de campus. Ik spurt naar mijn bureau, mij onderweg afvragend waar ik fout ben geweest? Op dat formulier stond toch duidelijk 8 januari als uiterste indiendatum?? Nu ga ik misschien sterk vervroegd afscheid moeten nemen van het academische leven… Ik storm mijn bureau binnen, grits het formulier van de tafel, en zet een versnelde spurt in richting departementaal beheerder, bij wie het formulier diende te belanden. In de vlucht werp ik een blik op mijn formulier, en zie daar als uiterste indiendatum tot mijn afgrijzen staan:

Maandag 8 januari 2007

Ik had het formulier van vorig jaar afgedrukt. Zo mogelijk nog paniekeriger kom ik bij de departementaal beheerder binnengevlogen, en probeer hem tussen mijn gierende ademhaling tussendoor duidelijk te maken waarom ik te laat ben met mijn formulier en of ik alstublieft toch nog bij de hoop formulieren mocht. Zijn antwoord lag ongeveer in de volgende lijnen:

“Ah, maar dat is geen enkel probleem! Ik doe die formulieren pas op ‘t einde van deze week naar de faculteit. Ik was alleen ongerust omdat gij den enige waart die zijn formulier nog niet had binnengebracht. Daarom had ik even naar uw promotor gebeld, maar ik heb hem ook verteld dat er geen haast bij was. “

Ecce, de humor van mijn promotor. You’ve got to love ‘m.

Wie ook het jaar goed heeft ingezet, is mijn hartsvriendin. Zij heeft deze wereld een mooiere plaats gemaakt door een grootste wonder te verrichten dat een mens kan verrichten: nieuw leven op deze aarde zetten. Bij deze wil ik dan ook heel graag Hanne verwelkomen in ons midden, en de mama en de papa een dikke proficiat en alle succes wensen.