Ben X

Zoals beloofd het verslag van de film!

Voor we overgaan tot de film zelf, misschien even een klein paragraafje over de omstandigheden. Onze locatie was Utopolis in Mechelen. Ik zou niet zeggen dat ik hier regelmatig kom, maar toch af en toe. Waarom is dit belangrijk? Omdat zo’n 8tal jaren geleden, ik met een aantal vrienden naar Star Wars ep. 1 ben gaan kijken in deze zelfde film. Die film heb ik daarna moeten terugbekijken, want meer dan de helft van de film heb ik toen doorgebracht met het bekijken van de binnenkant van een toiletcabine. (Excuus voor deze kleine opstoot van glororum)

Glororum (n.)

Someone who takes pleasure in informing others about their bowel movements.

(The meaning of Liff, Douglas Adams)

Toen verweet ik het aan een vriendin haar groentenquiche, die we daarvoor gegeten hadden. Na dus nog enkele malen teruggegaan te zijn naar deze cinema (nooit meer problemen), was het deze keer -Ben X- de eerste keer terug met die vriendin. Geen groentenquiche van enigerlei aard gegeten, maar u kan het al raden… Ik wou mij echter geen tweede keer laten vangen, en heb dus -ondanks hevige buikkrampen- volgehouden in mijn stoeltje. Ik wil hierbij niets zeggen over mijn relatie met die vriendin, want die is naar mijn aanvoelen zeer goed, maar blijkbaar is de combinatie ik-zij-utopolis niet de perfecte. Als ware wetenschapper moet ik natuurlijk toegeven dat twee meetpunten te weinig zijn om een besluit te formuleren, maar laat ons zeggen dat er een sterk vermoeden is naar de bovenstaande bewering.

Goed, de film dan. Ik hoef het verhaal van Ben X uiteraard niet te herhalen, cultuurminners als jullie allen zijn. Daarom ga ik meteen over tot de bespreking. Opgepast voor zij die de film nog niet gezien hebben, het hierna volgende bevat spoilers.

ZALIGE film!!!! Zeer mooi geacteerd, prachtige samenvloeiing tussen beeld en geluid. De verwarrende/verwarde wereld van een autist werd zeer overtuigend weergegeven. Of de Healer er nu was of niet, bleef eigenlijk lang twijfelachtig. Het einde was zeer onverwacht, en sommigen vonden het zeer onrealistisch, maar ik vond het ronduit geweldig. Achteraf gezien begin ik ook iets te voelen voor het label ‘onrealistisch’ maar in de cinema was ik er zeer blij mee.

Hmm, deze bespreking is ni echt om over naar huis te schrijven, maar men leest hier af en toe mee op den bureau, en daarom is het niet zo coherent

In elk geval hoop ik dat het enthousiasme overgekomen is, en dat u allen de film nog gaat zien (of al gezien heeft)!

Vandaag is het maandag, en maandag is altijd een beetje een lastig moment, maar voorlopig gaat alles ZEER goed. Dit heeft misschien te maken met het feit dat mijn werkruimte nu opgefleurd wordt door een tekening van mijn nichtje (de dochter van mijn broer, 5j). Dit weekend zijn nieuw huis gaan bewonderen, en het moet gezegd worden, dat was zeer chique. Een oud zeer in de familie werd ook eindelijk uitgesproken, en eigenlijk opgelost -voor zover dat mogelijk is-. Men kon zelfs spreken van een emotionele katharsis. Na 40 jaar werd dat eigenlijk wel tijd. Niets dan goed nieuws te melden dus, al is het misschien voor u, lieve lezer, iets minder boeiend. Het staat u dan ook vrij om terug te keren naar de Flair.

1+2=3

Ook in dimensies gaat deze vergelijking op. Een kotgenoot nodigde mij uit om samen met hem naar de film te gaan. Zijn -en dus onze- keuze viel op Beowulf , een oud-engelse sage (heb ik mij laten vertellen). Het verhaal -zo werd ons op voorhand door een gemeenschappelijke vriend gemeld- was slap tot flauw. Hij overdreef niet.
Wat ons wèl mateloos kon boeien was de toegevoegde dimensie. Jawel, wij hebben Beowulf in 3D gezien. Jaja, met zo’n brilletje!! En hoewel het verhaal dus op geen fluit trok, en het eigenlijk een computer-animated film betrof, stonden (zaten) wij perplex. Het was extreem cool om echt die diepte te kunnen zien.

Het is moeilijk onder woorden te brengen, maar het is zeker een aanrader! Dus ni voor het verhaal, maar wel voor de effects.  Het was een extra motivatie om deze extra-dure film (9,5€) te kunnen zien met tickets die in de Alma gekocht waren, voor 5€.

Maar wat de avond helemaal ‘af’ maakte, was het onverwachts verschijnen van mijn allerliefste nichtje in de cinema

Ik heb niet zo heel veel nichtjes, maar deze steekt er toch bovenuit!  Ik had haar maandag pas gezien -want zij zit op kot in Brussel en ik was maandag in Brussel…. – maar toch was het een zeer fijne verrassing!

Vanavond alweer een film, Ben X. Er is al veel over geschreven, en nog meer over gepraat, maar morgen kan u míjn visie lezen.

Week 1, en het is nog altijd leuk

Het was me de week wel.

Maandag naar Brussel gegaan om mijn doctoraatsproject te verdedigen voor een jury van ‘experts’. Althans, dat was de bedoeling. De locatie was er, en ik ook, maar die experts… Men zegt dat men voor IWT (die de verdediging organiseren, met het oog een aantal beurzen uit te reiken) vooral chance moet hebben. Deze mening wordt uiteraard niet gedeeld door de mensen van IWT zelf,  die toch enig schijnbaar niveau proberen hoog te houden.

Ik geef toe dat het niet makkelijk is om 500 aanvragers zo in te delen in een aantal jury’s, zodanig dat de desbetreffende jury enige expertise over het onderzoeksdomein van de kandidaat bezit. Dit draait dan voor enkelen beter uit dan voor anderen, zoals in mijn geval, waar mijn hoofdondervrager het constant over een elektro-optische polarisator had, ipv een -dat weet toch iedereen -  elektro-optische modulator. Soit, niet dat ik verwacht dat U, lieve lezer, het verschil kent, maar louter om aan te geven dat de beweerde ‘expertise’ verre van aanwezig was. Goh, ge moet chance hebben, en ik had geen chance. Het leven gaat verder, ik weet het ook wel, maar toch had het enige tijd nodig om deze blamage aan het wetenschappelijk gedachtegoed (Oh ja, we gaan meteen de drama-queen toer op) te verwerken.

Anyway, vanaf dinsdag heb ik dan vaarwel gezegd aan mijn kot (toch voor de dag-uren) en huis ik sindsdien op ‘mijnen bureau’. Het klinkt chique, maar het gaf ook een enorme boost, het contact met de andere mensen.  Ik had duidelijk het effect onderschat van enkele maanden op mijn kamer(tje) heel alleen mij voor te bereiden op mijn verdediging. Veel heeft natuurlijk ook te maken met de tofheidsgraad van mijn collega-onderzoekers.

Het gaat dus beter met mij. Alleen ’s morgens mijn bed uitgeraken, dàt is nog een werkpuntje. Langs de andere kant word ik sowieso niet betaald vóór januari, dus eigenlijk werk ik nu gratis. Dus vind ik dat ik mij nog wel eens mag omdraaien als ‘t opstaan ni gemakkelijk gaat.

Voor zij die niet bekend zijn met het IWT-systeem: De aanvraag gebeurt voor midden september, en de verdediging valt dan ergens in november. De beslissing over de toekenning van de beurzen valt dit jaar op 20 december. De gelukkigen krijgen dan met terugwerkende kracht hun beurs vanaf 1 oktober. De iets minder gelukkigen kunnen dan een ‘opvangbeurs’ aanvragen bij hun departement. Dus sowieso maar betaald vanaf januari. Balen.

Volgende week donderdag is er een meeting van een organisatie waar onze onderzoeksgroep lid van is. Dat betekent -heb ik mij laten vertellen- saaie lezingen, maar lekker eten, in een kasteel. Voor mij is het spannend, want het is mijn eerste ‘daad’ als onderzoeker buitenhuis.  Culinair verslag volgt nog!

t=0

En jawel: kick off!

Dit is het eerste berichtje, dus ik voel mij een beetje verplicht om een soort inleiding te maken op de rest van de blog (die momenteel dus nog niet veel voorstelt, maar het plan is dus wel degelijk om daar verandering in te brengen).

De titel van deze blog roept misschien meteen al een paar vragen op. Wat is daar nu zo speciaal aan, aan een doctorandus, dat daarover geblogd moet worden? Of misschien zelfs nog fundamenteler, wat is een doctorandus? Voor de lezers die niet thuis zijn in het academische milieu: Van Dale omschrijft een doctorandus als volgt

doc·to·ran·dus (de ~ (m.), -di/~sen)

1 [Ned.] iem. die het doctoraal examen heeft gedaan

2 [Belg.] iem. die een proefschrift schrijft ter verkrijging van de graad van doctor

Dit klopt mijns inziens niet helemaal. Een doctorandus -in mijn opvatting dus- is iemand die een doctoraatsopleiding volgt. Deze opleiding heeft als doel de student zich te laten bekwamen in het wetenschappelijk onderzoek, om te culmineren in het schrijven van een doctoraatsverhandeling, waarop de student -als zijn dissertatie positief onthaald wordt- de graad van doctor verleend krijgt. Om het in mensentaal te stellen, ik ben afgestudeerd als licentiaat, en neem de volgende, academisch logische, stap.

‘Wetenschappelijk onderzoek’, dat klinkt verdacht veel naar saaie uiteenzettingen over dingen die geen normaal mens zich kan voorstellen.  Volledig fout Al kan dat ook liggen aan mijn definitie van ‘normaal mens’. Maar wees gerust, er zal hier niet enkel over mijn onderzoek bericht worden. Mijn bedoeling is enkel om hier bij te houden wat er zoal gebeurt in het leven van een beginnende doctorandus. Al zal ik waarschijnlijk mijn voorkeur voor de wetenschappen niet onder stoelen of banken steken.

Zo, ik denk dat dat als inleiding kan tellen. Voor de enkeling die het zich afvraagt, mijn ‘header’ is het emissiespectrum van de zon. Ik ben namelijk van nature een beetje gefascineerd door licht. En ik hou van mooie kleurtjes. Het zal u dan waarschijnlijk ook niet verbazen dat licht zo’n beetje het onderwerp is van mijn doctoraat. Later waarschijnlijk meer hierover.