Blogdrink, Geld en Mannendag

L.S.,

Ik merk -en u dus waarschijnlijk ook- dat mijn berichtfrequentie niet echt in het hoge deel van het spectrum ligt. Daardoor dat mijn berichten meestal vele onderwerpen hebben. Niet dat ik meteen van plan ben daar verandering in te brengen, maar aan diegene die mij via msn al aanspoorden om toch weer eens iets te schrijven, zeg ik: ik heb er de tijd niet voor! En dat is dus niet overdreven… Ik die dacht dat doctoreren eigenlijk een luilekkerleventje was… niet dat ik klaag, ik heb het goed, maar ‘t is toch harder werken dan gedacht. En eigenlijk ook leuker werken!  Kom dus allemaal doctoreren, een heerlijke ervaring

En die ervaring werd recentelijk nog heerlijker, omdat ik mijn contract gekregen heb! Dat was in eerste instantie een ontnuchterende ervaring, deels omdat het bedrag dat op het contract vermeld staat niet geindexeerd is, maar deels ook omdat het dit jaar een pak lager lag dan andere jaren. Dit is te verklaren door het feit dat de halve beurzen officieel afgeschaft zijn (zie infra), maar omdat dit nog 1 jaar wordt gedoogd, heeft de personeelsdienst besloten om het dit jaar tegoei te doen. Dit betekent dat een halve beurs exact de helft is van een voltijdse beurs. Ik in lichte paniek naar de promotor, omdat ik mijn reeds krappe financiële plannen nu nog krapper zag worden.

Maar hij stelde mij gerust, hij zou de halftijdse beurs met labogeld aanvullen tot een voltijdse beurs Van dan af kunnen mijn dagen niet meer stuk! Geld maakt niet gelukkig, zeggen ze, maar ik ben toch even van het tegendeel overtuigd. Misschien zou de spreuk beter gaan (en waarschijnlijk was dat ook de oorspronkelijke) Geld alleen maakt niet gelukkig.

Vrijdag ging in het STUK in Leuven een blogdrink door. Kort gesteld allemaal bloggers die samenkomen voor een drankje en een babbel. En wat blijkt? Uiteindelijk beland je toch bij de mensen die je al kent. Of dit gaat toch voor mij op. Ik ben niet zo goed in geforceerd nieuwe mensen leren kennen. Denk ik Mij dus wel goed geamuseerd met de bekenden, en eigenlijk een van mijn idolen weer wat beter leren kennen. Misschien is idool een overdrijving, maar laat ons zeggen dat ik hem bewonder op muzikaal, en dan vooral studentikoos muzikaal vlak. Toevallig (?) één van mijn passies, maar vergeleken bij deze jongen ben ik een amateur (dan wel in de goeie betekenis van het woord. Daar volgt later nog wel meer over! Maar in dat kader kan gemeld worden dat binnenkort -9 april- wederom een Beiaardcantus zal doorgaan in Leuven! Zij die er ooit bij waren zullen zich haasten om deze ervaring nogmaals te beleven. En ik zal u op de hoogte houden van enig nieuws hieromtrent.

Dan is er nog één puntje dat ik met u wil delen, en dat is dat het deze vrijdag, 29 februari, Nationale Mannendag is! Een initiatief van Deckers en Ornelis, van Q-Music. Een petitie gaat rond om af te geven aan mevrouw Van Brempt, om deze dag officieel te erkennen. Zover hoeft het voor mij niet te gaan, er zijn andere feestdagen die dringen geratificeerd moeten worden, maar toch vind ik het een leuk idee. Blijkbaar zou die dag ook elke eerste Jupiler in een cafe, gratis zijn. Hier heb ik nog geen bevestiging voor gevonden, maar dat lijkt mij een nog leuker idee.

Helaas kan ik die avond niet aanwezig zijn op een van de vele spontaan te ontstane kroegentochten, want ik vertrek met mijn studentenkring voor de umptieth time op weekend. Deze keer gaan we naar de zee, en blijkbaar zal onze zusterkring daar op dat moment ook in de buurt zijn. Enige verbroedering dringt zich bijna op, ware het niet dat wij van nature al naar mekaar trekken. En dat is zelfs letterlijk te nemen, want dankzij een speling van het lot, en dan vooral van haar vriendje, mag ik met de praeses van Bios, een goeie vriendin van mij, de openingsdans op ons galabal dansen. Daar hebben we vrijdag de eerste repetitie voor gehad. En eigenlijk zoals verwacht, konden wij dat beiden redelijk snel. De rest van de repetitie was dan ook een zalig samen dansen.

Er is namelijk geen groter genot op aarde dan te kunnen dansen met een vrouw die als een engel in uw armen zweeft. Toegegeven, zo zijn er niet veel vrouwen. Maar in mijn volksdansgroep zijn er zo toch enkele te vinden.. Mijn zwangere beste dansvriendin van hieronder is ondertussen, na haar bevalling, ook terug aan het dansen, en fleurt daarmee ook mijn zaterdagavonden op.

Lieve lezer, u heeft uw portie tekst weer binnen voor vandaag, en ik kan u dus weer even gerust laten!

Tot in het echte leven, of virtueel!

Ziek personeel is ook personeel

Jawel, lieve lezer, personeel

Vanaf nu zit ik in de databank van het personeel van de KULeuven, en ben ik bereikbaar op voornaam.naam@fys.kuleuven.be Nu nog mijn eerste centjes ontvangen en we horen er helemaal bij.

Maar helaas ook ziek personeel. De nacht van woensdag op donderdag voelde ik dat er iets niet goed zat. Een hele nacht niet kunnen slapen (ook niet helemaal waar, hier en daar een kwartiertje toch ‘weg’ geweest), en in de ochtend een zware hoest, hoge koorts, belachelijk veel snot en zo’n slappe benen dat ik mij afvroeg of er nog botten in zaten.

Vandaag dag twee en de koorts is al wat gezakt, maar de hoest en de hoofdpijn zijn erger geworden. Hopen dat we tegen maandag weer in orde zijn, dan kunnen we weer gaan werken (van arbeidsethos gesproken)

Nog lichtelijk na-ijlend, verlaat ik u!

De beurs, final?

En nog even een update over het doctoraatslandschap, en dan vooral de financiering daarvan.

Eventjes leek het spannend te worden, toen hogere instanties het systeem van de halftijdse beursen nu definitief afketste. Dit zou betekend hebben dat er te weinig geld was om alle doctorandi te financieren, en dat er dus mensen zouden afvallen, na wel 5 maanden kosteloos gewerkt te hebben. Als overgangsmaatregel zouden we wel nog een halfjaar betaald worden. Dat was dan echter ook maar een doekje voor het bloeden.

Na veel vijfen en zessen, die ik u zal besparen, is er nu -per mail- de bevestiging gekomen dat wij weldegelijk een vol jaar op een beurs kunnen rekenen (voltijds of halftijds is niet gespecifieerd).

Dus, als alles nu goed gaat, kunnen we vanaf eind deze maand voor de eerste keer echt verdiende centjes op onze rekening zien staan (vakantiewerk niet meegeteld)

Verder bent u, trouwe lezer, met zo’n 40 à 60 tal !!!!!

Zou u een teken van leven kunnen geven in de comments, zodat ik weet vanwaar deze reusachtige aantallen komen?

Hoofd in de wolken

Vandaag was het laatste weekend dat de treinen tussen mijn thuisstad en Leuven op een andere schema reden dan geafficheerd. Buiten enig gokwerk, leverde mij dit drie kwartier wachten op in een tussenstation. Hoera.

Uiteindelijk dan toch in Leuven aangekomen, klom ik bepakt en bezakt op mijn fietsje, en reed ik zwaar op ‘t gemak richting De Vliet, onze ‘home away from home’.  Aan de Tiensepoort moest ik eventjes remmen voor een redelijk jong koppel, met twee kindjes. Eentje in de buggy geduwd door de mama, en eentje in een draagconstructie redelijk hoog op de papa zijn rug. De mama had mij niet gezien, omdat ze half kirrend naar de baby op haar echtgenoots rug ging, en daarna haar man een dikke zoen gaf.

Toen ze doorhad dat ik voor hen had moeten remmen, zei ze: ‘Oei sorry, wij zaten met ons hoofd in de wolken!’.

U raadt het al, ik was enorm ontroerd. Het is dus wel mogelijk, om mekaar -twee kinderen later- nog steeds zo graag te zien. Mijn nieuw doel is gesteld: een vrouw vinden waarmee dit geluk ook het mijne kan zijn . En vooral, om met minder geen genoegen meer te nemen.