Vandaag was het laatste weekend dat de treinen tussen mijn thuisstad en Leuven op een andere schema reden dan geafficheerd. Buiten enig gokwerk, leverde mij dit drie kwartier wachten op in een tussenstation. Hoera.
Uiteindelijk dan toch in Leuven aangekomen, klom ik bepakt en bezakt op mijn fietsje, en reed ik zwaar op ‘t gemak richting De Vliet, onze ‘home away from home’. Aan de Tiensepoort moest ik eventjes remmen voor een redelijk jong koppel, met twee kindjes. Eentje in de buggy geduwd door de mama, en eentje in een draagconstructie redelijk hoog op de papa zijn rug. De mama had mij niet gezien, omdat ze half kirrend naar de baby op haar echtgenoots rug ging, en daarna haar man een dikke zoen gaf.
Toen ze doorhad dat ik voor hen had moeten remmen, zei ze: ‘Oei sorry, wij zaten met ons hoofd in de wolken!’.
U raadt het al, ik was enorm ontroerd. Het is dus wel mogelijk, om mekaar -twee kinderen later- nog steeds zo graag te zien. Mijn nieuw doel is gesteld: een vrouw vinden waarmee dit geluk ook het mijne kan zijn 
. En vooral, om met minder geen genoegen meer te nemen.
Het is inderdaad mooi om zien dat mensen toch nog zo gelukkig kunnen zijn met elkaar na al die tijd! En je mag zeker niet genoegen nemen met minder, wanneer je geen toekomst ziet in een relatie, is het dom om aan die relatie te beginnen!