Mens sana in corpore sano

Elke sportkotter kent deze spreuk, en hij omvat perfect mijn plan voor de directe toekomst.

Hieronder kon u al lezen over mijn voornemen om het effect van non-alcohol gebruik op mijn professionele prestaties na te gaan. Deze alcoholstop is niet de enige van mijn voornemens.

“Voornemens”, denkt u, “is dat niet voor nieuwjaar en zulks?”. Welnee L.C.,  voornemens zijn van alle tijden, en elk moment is goed om met voornemens te beginnen. Voor mij was dat nu Pasen, en zie, enkele van de voornemens zijn reeds volledig in actie geschoten

• geen alcohol meer (dag 2, still going good)
• meer lichaamsbeweging (vandaag gaan lopen, drie kwartier. Vertrokken met stralende zon, teruggekomen in een sneeuwstorm… er zijn geen seizoenen meer)
• op tijd op den bureau zijn (lees, rond negen uur. Morgen resultaat?)
• meer tijd maken voor diepere dingen in mijn leven (na een misviering en een goed gesprek over de Dingen des Levens, goed bezig zou ik zeggen)
• drie keer nadenken voor ik iets doe (wat zonder alcohol al een stuk beter zou moeten lukken)
• een tweede instrument leren bespelen (een voornemen op langere termijn, maar er mag al eens iets lichters tussen zitten… Liefst piano…)
• mijn broer verslaan in schaak (ben volop aan ‘t oefenen, maar sparringpartners zijn steeds welkom)
• een artikel publiceren in een wetenschappelijk tijdsschrift (moest mijn promotor meelezen: ik denk eraan, Koen!)
• de volgende verkiezingen winnen, een deftige regering voor mekaar krijgen, met een echt regeerakkoord en ons land naar voorspoed en succes voor alle inwoners leiden (geen realistisch voornemen, want idealiter zonder verkiezingen )

Na dag 2 vind ik dat ik goed bezig ben. Maar alle begin is gemakkelijk (in tegenstelling tot wat men ons al jarenlang verteld), en dus zal het wel wat kosten om dat vol te houden. Maar ik weet mij gelukkig gesteund door vele geweldige vrienden. Met name wil ik één zo’n vriend speciaal danken hier, die mij (nogal hardhandig) wees op het feit dat het allemaal wat op het verkeerde spoor zat. Ook al waart ge zat, ik heb uw woorden toch ter harte genomen, Seppe! Daar zijn vrienden voor.

Ik wens u allemaal een vriend die in uw gezicht de waarheid durft zeggen. Daar heb je meer aan dan aan de andere soort

Radio

Pelle wierp mij een blogstokje toe (en moest mij het begrip uitleggen), en vroeg mij achter mijn radiobelevenissen in mijn jeugd… Welnu, dat is gauw verteld.

Als baby al, moest ik altijd geluid rond mij heen hebben. Dat betekende in die tijd langspeelplaten (LP’s, weet u wel?) van The Mama’s and The Papa’s, Middle of the Road, José Feliciano, … .

Toen ik wat ouder werd, werd er overgeschakeld op radio. Dat was bij ons steevast radio 2. En nooit heb ik daarvan willen afwijken – tot zeer recentelijk. Als puber, bij bedtijd, zette ik altijd nog de radio op, en geinformeerd door mijn schoolkameraadjes, stond mijn eigen radiootje op Radio Contact. Studio Brussel vond ik cool als merk, maar hun muziek trok op de ballen. Nu begin ik het wel te verdragen -meestal. Maar eigenlijk ben ik altijd blijven zweren bij Radio 2. In die mate dat ik nu nog steeds een 20-tal cassettes heb met de top 30 die die week uitgezonden werd. En dat is nu heerlijke nostalgie om daarnaar te luisteren, wegens meer dan 10 jaar geleden. Dat was toen wel spannend, want ik wou heel het liedje, maar niet het gezever van de presentator -een van de redenen waarom ik nu afgestapt ben van Radio 2, dat eeuwige gewauwel. Dus dat was klaarzitten, met de vingers op REC+PLAY, om zodra de eerste noten van het liedje weerklonken, uit allemacht te duwen (het waren lastige knoppen) en dan snel titel en uitvoerder op het papiertje te schrijven. En mij dan klaarzetten om zo gauw de presentator weer begon te zwammen, op de STOP knop te rammen. Belachelijk eigenlijk.

En nu ben ik overgeschakeld op Radio Nostalgie. Geen gezever, geen gewauwel, alleen goeie muziek.

Ik neem aan dat ik het stokje moet doorgooien, dus bij deze: Hilde en David, wat zijn jullie radio-ervaringen?

van gothic naar God…

… and back again

L.C.,

het zijn me de dagen wel! Lange uren, vermoeiende dagen, nog vermoeiender nachten, het is geen leven meer voor iemand van mijn leeftijd (25).

Een Tsjechische wetenschapper (zou het?) heeft een artikel gepubliceerd waarbij hij het verband onderzocht tussen het succes van een onderzoeker en zijn alcohol-consumptie. En wat blijkt uit het artikel?(Tomáš Grim, OIKOS, 2008) Dat deze twee items wel degelijk gecorreleerd zijn! Blijkbaar zijn wetenschappers die meer alcohol consumeren minder produktief dan hun N.A. collegae. Iets wat mij persoonlijk doet vrezen voor mijn Nobelprijs…

Het belangrijkste kenmerk van een wetenschappelijk experiment is dat het reproduceerbaar moet zijn. Laat ons dus deze stelling kritisch onderzoeken, en zelf als onderwerp fungeren! Ik ga mijn produktiviteit -en dan vooral het verschil met vroeger- ‘meten’ in de nu volgende periode, die dus alcoholloos zal zijn. Een spannend evenement, komt dat zien! Resultaten zal u hier kunnen lezen!

Maar om het even bij de titel van deze post te houden: in ons labo vertoeft een zekere J., die zich graag ophoudt in de gothic-scene. Waar denkt u aan als u ‘gothic’ ziet? Hetzelfde als ik? Laat ons even kijken…

Gothic

• Zwarte kledij
• Zwarte schmink
• Bleke huid
• Wereldvreemd
• Macaber
• ‘Dood’ als key-element
• Graven, kruisen, doodshoofden
• Allemaal individueel wat op de muziek wiegen alsof er niemand anders is
• Loeiharde gitaarmuziek
• Informatici

En wat blijkt? Bijna allemaal juist, maar helemaal niet zoals ik mij had voorgesteld. Dit bleek op Bunkerleute, de maandelijkse party van de gothic scene in Leuven. Uitgenodigd door mijn collega, dacht ik eens een kijkje te gaan nemen in deze voor mij totaal onbekende wereld. Het eerste wat mij opviel was de gezelligheid en de zwarte kledij. Het zwart was niet onverwacht, maar mijn vooroordeel stond in schril contrast met wat ik aantrof. In een fuifzaal die ik ken om haar donker-hol-karakteristiek, stonden nu tafeltjes, kaarsen overal, wierook die brandde, en weliswaar veel mensen met als hoofdcomponent ‘zwart’, maar op een zeer afwisselende manier. Vooral de dames-kledij verdient enige uitleg. Je kan je je het best voorstellen als een middeleeuwse edelvrouw, maar dan in het zwart. Sommigen droegen een corset (zeer mooi om te zien) en een enkele was in een zeer weinig aan de verbeelding overlatend (en tegelijkertijd datzelfde element zeer prikkelend) latex-pak gehuld. Buiten enkele mannen met een lange rok, waren mijn seksegenoten eigenlijk ‘normaal’ te noemen.

Een tweede zaak die mij opviel was de variatie in muziekstijlen die blijkbaar onder gothic vallen. Van Enya over The Cure, naar iets obscuurder groepen wier naam ik niet onthouden heb, maar waarvan het geschreeuw mij nog doet wakker schrikken in de nacht. Elektro-noise, Goa, je vindt het allemaal onder het plaatje Gothic. Zeer ruim dus. Ook zeer ruim was de verzameling dansstijlen. Waar de één zachtjes heen en weer wiegt op de muziek, zonder haar voeten te bewegen, is iemand anders precies een zeer ingewikkelde kata aan het uitvoeren… Vastbesloten mij ook deelgenoot van het mobiele aspect van gothic te maken, waagde ik mij op de dansvloer. Ik sloot mijn ogen, en liet de muziek overnemen. En het kan aan het gebrek aan slaap gelegen hebben, maar op een bepaald moment voelde ik mijzelf terugkeren uit iets van wat misschien het gemakkelijkst als een trance omschreven kon worden. Een zeer vredig gevoel, dat mij eigenlijk daarvoren enkel overkomen was na een glas wijn (who am I kidding, ‘t was een Duvel) bij het beluisteren van Gregoriaanse gezangen.

Een bijna-transcendente ervaring dus. En eigenlijk een aanrader voor iedereen die met een nieuwsierigheid zit naar wat gothic is: ga er naar toe!

Het tweede deel van hierbovenstaande titel verwijst naar de Allerhoogste. En in Zijn aanwezigheid verkeerde ik vanmorgen, in de Paasmis in de St-Pieterskerk te Leuven (die op de Grote Markt). Met het Paasweekend vinden elk jaar de Paasfeesten plaats in Leuven, en dan zijn er telkens een handvol Europese volksdansgroepen aanwezig in onze stad. Die luisteren de Paasmis dan op met muziek en gezang. Los daarvan vind ik het ook ronduit geweldig om deze mensen in hun traditionele klederdracht te zien. Een gans wij-zijn-één-Europa-der-Volkeren gevoel dringt zich dan bij mij op.

Een Grieks koor begeleidde de communie, en was eigenlijk op zijn best ‘etnisch’ te noemen. Maar ze klonken enthousiast, en dat was het wat het em deed voor mij. Maar wat eigenlijk het belangrijkste was van deze viering, was dat ik daar een Steun ervoer die ik nodig had om mijn besluit kracht bij te zetten. Veel woorden wil ik er niet aan vuil maken (er staan er hier al genoeg), maar mijn leven zoals het de laatste tijd zijn gang ging, is niet hoe ik mijn leven wil leiden. En daarom zeg ik stop. En ga ik het anders doen. Hoe dat afloopt, zal u hier wel kunnen lezen!

Witte konijnen en frietvriendjes

L.C.,

Menigeen onder u zal zich nog het ’sprookje’ herinneren, dat de geschiedenis ingegaan is als het enige sprookje waar we zeker van zijn dat de schrijver ervan serieus onder invloed was van een ruime hoeveelheid (en misschien wel verschillende soorten) geestverruimende middelen.

Moest mijn jongste broer het wereldwijde interweb ondertussen al dusdanig beheersen dat hij hier eens een kijkje komt nemen, dan zou hij zich een kriek lachen om de milde houding die ik in mijn inleiding aanneem tov wat bij ons thuis genoegzaam bekend staat als ‘illegale rommel’. Anyway…

Ik heb het uiteraard over Alice In Wonderland, van Lewis Carroll (1865). Waarom haal ik dit meesterwerk aan? Omdat ik mij de laatste tijd begin te voelen zoals het Witte Konijn, dat van hot naar her rent, en nergens tijd voor heeft.

Deadlines, resultaten die gisteren al verstuurd moesten zijn, presentaties over dingen die niet je eigen werk zijn, de stress van nog niet alles tot in de puntjes door te hebben, veel te lange dagen, weinig slaap als gevolg van het wanhopig in stand proberen te houden van tenminste een kiem aan sociale kalender…

Ik heb mij laten vertellen dat elke beginnende werkende mens deze periode door moet, en dat een aanvaarbaar percentage daar nog in slaagt ook. Daarom heb ik ook besloten van daar niet al te veel over te zagen, en de dingen gewoon aan te pakken zoals ze komen.

Het leven is prachtig (Sorry Nico) zolang ge in dat leven maar de juiste prioriteiten legt. En af en toe heb ik een schop onder mijn kont nodig van die prioriteiten. Zo ook mocht ik donderdag weer een van mijn favoriete hobbies beleven: frietjes gaan halen met mijn frietvriendje. Neen, die term heb ik niet zelf bedacht, die komt van de dochter van de frituureigenaar. Deze friturin (copyright Lime ), die mij al jaren bedient, begint dan ook regelmatig een gesprek, of -zo ik mij al in één bevind- moeit zich daarin.

Na zeven jaren Leuven begint ge de mensen al wat te kennen. Zeker omdat ik van op mijn verschillende koten in de loop der jaren, steeds terugkeerde naar deze frituur, omdat zij de enige was die mij goeie zoetzure saus kon aanbieden. Heerlijk

Na enige mopjes over en weer, vraagt ze mij of de mooie blonde dame in mijn gezelschap, mijn vriendin is. De reden voor haar vraag is duidelijk, iedere keer -de laatste maanden- wanneer ik frietjes ga halen, is zij erbij. Wij bevestigen dat dat eigenlijk onze relatie is: samen frietjes eten. (En de Seven Oaks tot leven brengen, maar dat is een ander verhaal) “Aha, frietvrienden dan” zegt ze, en lacht smakelijk. En inderdaad, frietvrienden. Hoe mijn frietvriendje hieruit besluit dat besproken friturin enige romantische aspiraties zou kunnen koesteren voor de schrijver dezes, is mij een raadsel, maar dat zal behoren tot het Mysterie des Vrouwmenschs.

Een andere hobbie van mij beslaat het volksdansen. Het leuke aan volksdansen (buiten dat er zich bijna constant een vrouw in uw armen bevindt) zijn de tradities. En dit weekend was het de beurt aan mijn favoriete traditie: de Breughelavond. Voor de leken: een avond voor leden en familieleden, waarop eerst goed gegeten wordt -op breugheliaanse wijze jawel-, daarna volgt het gelach met een overzicht van het afgelopen jaar, en vervolgens wordt er gedanst. En hier, tussen de jongvolwassenen van onze jeugdgroep, en de iets meer volwassener mensen (al is dat soms enkel in leeftijd), vind ik de simpele gelukmakers van het leven terug. Deze tieners, met hun oh-zo-dramatische liefdesgeschiedenissen (was ik op die leeftijd nog helemaal niet aan toe), maar vooral hun ongecompliceerde denken en levenswijsheden, zetten mij iedere keer weer met mijn voeten op de grond. En vooral op de dansvloer. Aan al die geweldige mensen, die mij kunnen doen ontstressen als de beste: Merci

En zo is deze bijdrage toch nog langer dan verwacht geworden, want ik zou eigenlijk al lang terug bezig moeten zijn aan mijn presentatie voor dinsdag. Ook bij deze even welkom aan de 50 nieuwe mensen die via Lime hier beland zijn!