Witte konijnen en frietvriendjes

L.C.,

Menigeen onder u zal zich nog het ‘sprookje’ herinneren, dat de geschiedenis ingegaan is als het enige sprookje waar we zeker van zijn dat de schrijver ervan serieus onder invloed was van een ruime hoeveelheid (en misschien wel verschillende soorten) geestverruimende middelen.

Moest mijn jongste broer het wereldwijde interweb ondertussen al dusdanig beheersen dat hij hier eens een kijkje komt nemen, dan zou hij zich een kriek lachen om de milde houding die ik in mijn inleiding aanneem tov wat bij ons thuis genoegzaam bekend staat als ‘illegale rommel’. Anyway…

Ik heb het uiteraard over Alice In Wonderland, van Lewis Carroll (1865). Waarom haal ik dit meesterwerk aan? Omdat ik mij de laatste tijd begin te voelen zoals het Witte Konijn, dat van hot naar her rent, en nergens tijd voor heeft.

Deadlines, resultaten die gisteren al verstuurd moesten zijn, presentaties over dingen die niet je eigen werk zijn, de stress van nog niet alles tot in de puntjes door te hebben, veel te lange dagen, weinig slaap als gevolg van het wanhopig in stand proberen te houden van tenminste een kiem aan sociale kalender…

Ik heb mij laten vertellen dat elke beginnende werkende mens deze periode door moet, en dat een aanvaarbaar percentage daar nog in slaagt ook. Daarom heb ik ook besloten van daar niet al te veel over te zagen, en de dingen gewoon aan te pakken zoals ze komen.

Het leven is prachtig (Sorry Nico) zolang ge in dat leven maar de juiste prioriteiten legt. En af en toe heb ik een schop onder mijn kont nodig van die prioriteiten. Zo ook mocht ik donderdag weer een van mijn favoriete hobbies beleven: frietjes gaan halen met mijn frietvriendje. Neen, die term heb ik niet zelf bedacht, die komt van de dochter van de frituureigenaar. Deze friturin (copyright Lime ), die mij al jaren bedient, begint dan ook regelmatig een gesprek, of -zo ik mij al in één bevind- moeit zich daarin.

Na zeven jaren Leuven begint ge de mensen al wat te kennen. Zeker omdat ik van op mijn verschillende koten in de loop der jaren, steeds terugkeerde naar deze frituur, omdat zij de enige was die mij goeie zoetzure saus kon aanbieden. Heerlijk

Na enige mopjes over en weer, vraagt ze mij of de mooie blonde dame in mijn gezelschap, mijn vriendin is. De reden voor haar vraag is duidelijk, iedere keer -de laatste maanden- wanneer ik frietjes ga halen, is zij erbij. Wij bevestigen dat dat eigenlijk onze relatie is: samen frietjes eten. (En de Seven Oaks tot leven brengen, maar dat is een ander verhaal) “Aha, frietvrienden dan” zegt ze, en lacht smakelijk. En inderdaad, frietvrienden. Hoe mijn frietvriendje hieruit besluit dat besproken friturin enige romantische aspiraties zou kunnen koesteren voor de schrijver dezes, is mij een raadsel, maar dat zal behoren tot het Mysterie des Vrouwmenschs.

Een andere hobbie van mij beslaat het volksdansen. Het leuke aan volksdansen (buiten dat er zich bijna constant een vrouw in uw armen bevindt) zijn de tradities. En dit weekend was het de beurt aan mijn favoriete traditie: de Breughelavond. Voor de leken: een avond voor leden en familieleden, waarop eerst goed gegeten wordt -op breugheliaanse wijze jawel-, daarna volgt het gelach met een overzicht van het afgelopen jaar, en vervolgens wordt er gedanst. En hier, tussen de jongvolwassenen van onze jeugdgroep, en de iets meer volwassener mensen (al is dat soms enkel in leeftijd), vind ik de simpele gelukmakers van het leven terug. Deze tieners, met hun oh-zo-dramatische liefdesgeschiedenissen (was ik op die leeftijd nog helemaal niet aan toe), maar vooral hun ongecompliceerde denken en levenswijsheden, zetten mij iedere keer weer met mijn voeten op de grond. En vooral op de dansvloer. Aan al die geweldige mensen, die mij kunnen doen ontstressen als de beste: Merci

En zo is deze bijdrage toch nog langer dan verwacht geworden, want ik zou eigenlijk al lang terug bezig moeten zijn aan mijn presentatie voor dinsdag. Ook bij deze even welkom aan de 50 nieuwe mensen die via Lime hier beland zijn!