Radio

Pelle wierp mij een blogstokje toe (en moest mij het begrip uitleggen), en vroeg mij achter mijn radiobelevenissen in mijn jeugd… Welnu, dat is gauw verteld.

Als baby al, moest ik altijd geluid rond mij heen hebben. Dat betekende in die tijd langspeelplaten (LP’s, weet u wel?) van The Mama’s and The Papa’s, Middle of the Road, José Feliciano, … .

Toen ik wat ouder werd, werd er overgeschakeld op radio. Dat was bij ons steevast radio 2. En nooit heb ik daarvan willen afwijken – tot zeer recentelijk. Als puber, bij bedtijd, zette ik altijd nog de radio op, en geinformeerd door mijn schoolkameraadjes, stond mijn eigen radiootje op Radio Contact. Studio Brussel vond ik cool als merk, maar hun muziek trok op de ballen. Nu begin ik het wel te verdragen -meestal. Maar eigenlijk ben ik altijd blijven zweren bij Radio 2. In die mate dat ik nu nog steeds een 20-tal cassettes heb met de top 30 die die week uitgezonden werd. En dat is nu heerlijke nostalgie om daarnaar te luisteren, wegens meer dan 10 jaar geleden. Dat was toen wel spannend, want ik wou heel het liedje, maar niet het gezever van de presentator -een van de redenen waarom ik nu afgestapt ben van Radio 2, dat eeuwige gewauwel. Dus dat was klaarzitten, met de vingers op REC+PLAY, om zodra de eerste noten van het liedje weerklonken, uit allemacht te duwen (het waren lastige knoppen) en dan snel titel en uitvoerder op het papiertje te schrijven. En mij dan klaarzetten om zo gauw de presentator weer begon te zwammen, op de STOP knop te rammen. Belachelijk eigenlijk.

En nu ben ik overgeschakeld op Radio Nostalgie. Geen gezever, geen gewauwel, alleen goeie muziek.

Ik neem aan dat ik het stokje moet doorgooien, dus bij deze: Hilde en David, wat zijn jullie radio-ervaringen?