van gothic naar God…

… and back again

L.C.,

het zijn me de dagen wel! Lange uren, vermoeiende dagen, nog vermoeiender nachten, het is geen leven meer voor iemand van mijn leeftijd (25).

Een Tsjechische wetenschapper (zou het?) heeft een artikel gepubliceerd waarbij hij het verband onderzocht tussen het succes van een onderzoeker en zijn alcohol-consumptie. En wat blijkt uit het artikel?(Tomáš Grim, OIKOS, 2008) Dat deze twee items wel degelijk gecorreleerd zijn! Blijkbaar zijn wetenschappers die meer alcohol consumeren minder produktief dan hun N.A. collegae. Iets wat mij persoonlijk doet vrezen voor mijn Nobelprijs…

Het belangrijkste kenmerk van een wetenschappelijk experiment is dat het reproduceerbaar moet zijn. Laat ons dus deze stelling kritisch onderzoeken, en zelf als onderwerp fungeren! Ik ga mijn produktiviteit -en dan vooral het verschil met vroeger- ‘meten’ in de nu volgende periode, die dus alcoholloos zal zijn. Een spannend evenement, komt dat zien! Resultaten zal u hier kunnen lezen!

Maar om het even bij de titel van deze post te houden: in ons labo vertoeft een zekere J., die zich graag ophoudt in de gothic-scene. Waar denkt u aan als u ‘gothic’ ziet? Hetzelfde als ik? Laat ons even kijken…

Gothic

• Zwarte kledij
• Zwarte schmink
• Bleke huid
• Wereldvreemd
• Macaber
• ‘Dood’ als key-element
• Graven, kruisen, doodshoofden
• Allemaal individueel wat op de muziek wiegen alsof er niemand anders is
• Loeiharde gitaarmuziek
• Informatici

En wat blijkt? Bijna allemaal juist, maar helemaal niet zoals ik mij had voorgesteld. Dit bleek op Bunkerleute, de maandelijkse party van de gothic scene in Leuven. Uitgenodigd door mijn collega, dacht ik eens een kijkje te gaan nemen in deze voor mij totaal onbekende wereld. Het eerste wat mij opviel was de gezelligheid en de zwarte kledij. Het zwart was niet onverwacht, maar mijn vooroordeel stond in schril contrast met wat ik aantrof. In een fuifzaal die ik ken om haar donker-hol-karakteristiek, stonden nu tafeltjes, kaarsen overal, wierook die brandde, en weliswaar veel mensen met als hoofdcomponent ‘zwart’, maar op een zeer afwisselende manier. Vooral de dames-kledij verdient enige uitleg. Je kan je je het best voorstellen als een middeleeuwse edelvrouw, maar dan in het zwart. Sommigen droegen een corset (zeer mooi om te zien) en een enkele was in een zeer weinig aan de verbeelding overlatend (en tegelijkertijd datzelfde element zeer prikkelend) latex-pak gehuld. Buiten enkele mannen met een lange rok, waren mijn seksegenoten eigenlijk ‘normaal’ te noemen.

Een tweede zaak die mij opviel was de variatie in muziekstijlen die blijkbaar onder gothic vallen. Van Enya over The Cure, naar iets obscuurder groepen wier naam ik niet onthouden heb, maar waarvan het geschreeuw mij nog doet wakker schrikken in de nacht. Elektro-noise, Goa, je vindt het allemaal onder het plaatje Gothic. Zeer ruim dus. Ook zeer ruim was de verzameling dansstijlen. Waar de één zachtjes heen en weer wiegt op de muziek, zonder haar voeten te bewegen, is iemand anders precies een zeer ingewikkelde kata aan het uitvoeren… Vastbesloten mij ook deelgenoot van het mobiele aspect van gothic te maken, waagde ik mij op de dansvloer. Ik sloot mijn ogen, en liet de muziek overnemen. En het kan aan het gebrek aan slaap gelegen hebben, maar op een bepaald moment voelde ik mijzelf terugkeren uit iets van wat misschien het gemakkelijkst als een trance omschreven kon worden. Een zeer vredig gevoel, dat mij eigenlijk daarvoren enkel overkomen was na een glas wijn (who am I kidding, ‘t was een Duvel) bij het beluisteren van Gregoriaanse gezangen.

Een bijna-transcendente ervaring dus. En eigenlijk een aanrader voor iedereen die met een nieuwsierigheid zit naar wat gothic is: ga er naar toe!

Het tweede deel van hierbovenstaande titel verwijst naar de Allerhoogste. En in Zijn aanwezigheid verkeerde ik vanmorgen, in de Paasmis in de St-Pieterskerk te Leuven (die op de Grote Markt). Met het Paasweekend vinden elk jaar de Paasfeesten plaats in Leuven, en dan zijn er telkens een handvol Europese volksdansgroepen aanwezig in onze stad. Die luisteren de Paasmis dan op met muziek en gezang. Los daarvan vind ik het ook ronduit geweldig om deze mensen in hun traditionele klederdracht te zien. Een gans wij-zijn-één-Europa-der-Volkeren gevoel dringt zich dan bij mij op.

Een Grieks koor begeleidde de communie, en was eigenlijk op zijn best ‘etnisch’ te noemen. Maar ze klonken enthousiast, en dat was het wat het em deed voor mij. Maar wat eigenlijk het belangrijkste was van deze viering, was dat ik daar een Steun ervoer die ik nodig had om mijn besluit kracht bij te zetten. Veel woorden wil ik er niet aan vuil maken (er staan er hier al genoeg), maar mijn leven zoals het de laatste tijd zijn gang ging, is niet hoe ik mijn leven wil leiden. En daarom zeg ik stop. En ga ik het anders doen. Hoe dat afloopt, zal u hier wel kunnen lezen!