Nieuw nieuw nieuw.
Sinds mijn laatste post is de lente in het land gekomen, en ook een nieuwe liefde in mijn leven. Nu goed, nieuw is misschien een beetje stretched, want ik ken ze al een jaar of vier.
Verder is mijn IWT project ondertussen ook grondig gewijzigd, zodat we ons niet meer gaan bezighouden met het construeren van een elektro-optische modulator, maar wel met een dispersiestudie van de eerste hyperpolariseerbaarheid in het golflengtedomein… Zeg nu zelf, daar springt elke zichzelf respecterende onderzoeker toch een gat van in de lucht? Geen tijd meer verdoen met verdacht veel naar ingenieursgezever ruikende onderwerpen, maar pure Wetenschap, het onderzoek òm het onderzoek. Niet proberen de wereld te verbeteren in een directe benadering, maar Kennis vergaren. Ik kijk er naar uit! En om het geheel al meteen een beetje cachet te geven, er hangt al een paper aan vast! Jawel, een paper, waar yours truly op zal prijken als een van de auteurs (ook al heeft ie geen letter van het artikel geschreven – enkel experimenten uitgevoerd). En niet zomaar een artikel, neen, een artikel in JACS (Journal of the American Chemical Society, de Bijbel der chemisten). Hoera n°2 dus (mijn liefje was hoera n°1)
Verder ben ik begonnen aan iets wat ik al lang wou doen: een danscursus! ‘Beginners algemeen’, heet hij officieel, maar ‘dansen voor dummies’ is misschien een betere titel. Na twee lessen hebben we de basis (van de basis) van de quickstep, de trage (ook gekend als Engelse) wals en de discoswing onder de knie. Of toch de meesten van ons… Het valt mij op hoe slecht sommige mannen kunnen dansen. En dan heb ik het niet over ingewikkelde passencombinaties onthouden, maar simpelweg over het ritmisch bewegen op muziek. In de maat weliswaar, mijn eisen liggen hoog. Nu valt dat fenomeen niet enkel te bewonderen bij absolute dansn00bs, maar ook in de volksdansvereniging waar ik al 10 jaar het beste van mezelf geef. Daar zijn ook mensen die al ettelijke jaren dansen, en nog steeds niet in fase met de maat kunnen springen. Sommige mensen zijn er niet voor gemaakt.
Ander groot nieuws: ik krijg vanalles! Niet alleen liefde van mijn liefje, of warmte van de zon, maar een fiets! En een laptop! Leve de KUL! Leve mijn promotor!
Nog een update: de niet-alcoholische aanpak heeft zijn resultaten, al waren ze niet zoals verwacht. Wat is wel gelukt: op tijd (voor negen uur) op den buro zijn. Wat is niet gelukt: een hogere produktiviteit halen. Ik voel mij wel veel beter, en dat is op zich al pure vooruitgang. Maar het Procrastinatiespook is lastiger te verslaan dan gedacht.
Bij deze zijn de nieuwsgierige zielen weer tevreden gestelt, en kan ik mijn meting verder tot een goed einde brengen.
Alle succes toegewenst aan Studerend Vlaanderen!
