doctoraat

deze pagina is steeds onderhevig aan aanpassingen (dus elke dag lezen :-p)

voor zij die werkelijk geïnteresseerd zijn:

Mijn doctoraat speelt zich af in de wondere wereld van het licht. Iedereen kent wel een regenboog. Ik ga ervanuit dat iedereen doorheeft dat voor een regenboog twee dingen nodig zijn: de zon, en regen. Maar hoe werkt dat nu? Regen bestaat uit een hele hoop regendruppels, en elke regendruppel gaat op zijn beurt fungeren als een klein lensje, waarin het licht (van de zon) gebroken wordt. Een simpele blik op de header van deze blog toont aan dat er zeer vele kleuren in zonlicht zitten. Vanaf nu spreken we niet meer van kleuren, maar van golflengtes. Licht is namelijk een waarneembare vorm van elektromagnetische straling, en elke kleur heeft zijn eigen golflengte. Zo vinden we rood bij 650nm, geel bij 570nm, groen bij 510nm en blauw bij 475nm. Al deze verschillende golflengtes worden met een verschillende hoek afgebogen in de druppel, net zoals in een prisma.

Het valt op dat de kortere golflengtes (blauw) sterker afgebogen worden dan de langere (rood). Dit is identiek voor lichtverstrooiing (lichtgolven die botsen op kleine deeltjes, bijvoorbeeld in onze atmosfeer). Daarom dat overdag de hemel een blauwe kleur heeft (het blauwe botst meer, en wordt verstrooid naar onze ogen, het rode gaat verder door), en men ’s ochtends en ’s avonds, als het zonlicht een langere afstand door de atmosfeer moet afleggen, enkel de rode component kan waarnemen, omdat die verder doordringt. Het blauwe wordt er op die langere afstand uitgefilterd door strooiing. Dit geheel terzijde.

We zien dus dat de verschillende golflengtes van het zichtbare licht van de zon gescheiden worden van elkaar in ‘banden’ die dan de regenboog vormen. Dit is een lineair optisch verschijnsel. In mijn onderzoek gaat het om niet-lineaire optische effecten (NLO).

Het niet-lineaire zit hem er in dat bijvoorbeeld de brekingsindex bij licht met hoge intensiteit, zoals bijvoorbeeld laser-licht, geen constante meer is, maar afhankelijk wordt van de sterkte van het elektrisch veld. Een NLO effect is bijvoorbeeld frequentieverdubbeling. Simpel gezegd, zal een lichtstraal met een golflengte van 1064nm invallen op een NLO materiaal, en zal er naast licht met de fundamentele golflengte (in casu 1064nm) ook licht met de tweede-harmonische golflengte (in casu dan 532nm) verstrooid worden. Hoe dit precies werkt, is niet moeilijk te begrijpen.

maar zal een andere keer uitgewerkt worden