Oud is een gevoel, geen getal

Lieve lezer,

mijlpalen zijn natuurlijk maar wat je ervan maakt, maar 25 worden doet een mens toch nadenken over de status van zijn leven. Wat de conclusies van deze overpeinzing zijn, komen misschien in een diepzinnigere bui nog aan het licht, maar nu wil ik met u een fijn moment delen:

Bij ons thuis is het nog steeds de gewoonte dat de jarige op zijn verjaardag het eten mag bepalen. Dat telt dan een beetje als ‘feest’. Dat hoeft natuurlijk niet stipt op de verjaardag zelf te vallen, en zo gebeurde het dat deze zondag mijn grootmoeder afgezakt kwam naar mijn ouderlijk huis, om daar mee aan de dis plaats te nemen.

Ik heb mijn zondagmiddag gespendeerd met mijn grootmoeder, mijn mama en mijn papa, een taske koffie, een stuk taart, het veldrijden op de achtergrond, en wij hebben het grootste deel van de namiddag -hou u vast- Lotto gespeeld! Dit spel lijkt een beetje op Bingo, en ik heb het steeds met de ouden van dagen geassocieerd. In dit spel heeft met een aantal kaarten waarop vele getallen staan, en dan worden stukken uit een zak getrokken, en elk stuk draagt een getal. Deze getallen worden afgeroepen, en wie het snelst een rij op zijn kaart volheeft, wint. Bepaalde getallen hebben echter speciale namen (88 wordt ‘vier klein petatjes’, 77 wordt ‘pikhaken’, 90 wordt ‘den ouwe’).

Na ettelijke spelletjes, hebben we een boek kaarten genomen, en hebben de rest van de namiddag ‘met de kaart gespeeld’.

Lieve lezer, ik heb mij nog nooit zo geamuseerd op een verjaardagsfeestje. En ik voelde mij helemaal niet oud! Ik had wel het gevoel dat ik dit soort zondagen nog wel 60 jaar kon doen.

Wat een doctorandus lijden kan..

Zoals blijkbaar in elke geordende maatschappij, is er altijd iemand hogerop de ladder die gehoorzaamd moet worden. Of waar toch op zijn minst rekening mee gehouden moet worden. In mijn geval is dat -naast mijn begeleidende post-doc- mijn promotor (de knuffelaar, weet u nog?).

Mijn promotor heeft nogal een raar gevoel voor humor. Ik zal proberen u het verhaal te vertellen zoals ik het beleefd heb.

Zoals u waarschijnlijk nog weet, was financieringsplan A (IWT beurs) mislukt, en waren we overgeschakeld op plan B (de FLOF beurs van de faculteit Wetenschappen). Om deze beurs te verkrijgen, moet een formulier ingediend worden. De uiterste indiendatum voor dit formulier stond aangegeven op dit formulier als ‘8 januari’. Wat denkt deze jongen dan? Deze jongen denkt: ‘Tijd genoeg, ik doe dat op 8 januari binnen.’ Zo kwam het te gebeuren (vreselijk archaïsche constructie, maar die doet mij denken aan de jongensromans uit mijn jeugd) dat op maandag 7 januari, het formulier op mijn bureau klaarlag om de volgende dag ingeleverd te worden.

Met een gerust hart kruip ik ’s avonds mijn bed in, om even later ( ettelijke uren laten dus ) wakker gebeld te worden door mijn promotor himself. Het gesprek ging ongeveer als volgt:

* ring ring *

klik

‘Hallo?’

‘Ja seg, ‘t is hier met Koen he. Da FLOFformulier moest gisteren binnen zijn, en ge bent dus op dit moment al te laat. Ik weet ni of ge nu nog een beurs gaat kunnen krijgen, en ik kan u in geen geval zelf betalen. Maak dus maar dat dat formulier NU binnen is!!!!’

klik

*slik*

In 10 minuten stond ik bezweet en in volle paniek op de campus. Ik spurt naar mijn bureau, mij onderweg afvragend waar ik fout ben geweest? Op dat formulier stond toch duidelijk 8 januari als uiterste indiendatum?? Nu ga ik misschien sterk vervroegd afscheid moeten nemen van het academische leven… Ik storm mijn bureau binnen, grits het formulier van de tafel, en zet een versnelde spurt in richting departementaal beheerder, bij wie het formulier diende te belanden. In de vlucht werp ik een blik op mijn formulier, en zie daar als uiterste indiendatum tot mijn afgrijzen staan:

Maandag 8 januari 2007

Ik had het formulier van vorig jaar afgedrukt. Zo mogelijk nog paniekeriger kom ik bij de departementaal beheerder binnengevlogen, en probeer hem tussen mijn gierende ademhaling tussendoor duidelijk te maken waarom ik te laat ben met mijn formulier en of ik alstublieft toch nog bij de hoop formulieren mocht. Zijn antwoord lag ongeveer in de volgende lijnen:

“Ah, maar dat is geen enkel probleem! Ik doe die formulieren pas op ‘t einde van deze week naar de faculteit. Ik was alleen ongerust omdat gij den enige waart die zijn formulier nog niet had binnengebracht. Daarom had ik even naar uw promotor gebeld, maar ik heb hem ook verteld dat er geen haast bij was. “

Ecce, de humor van mijn promotor. You’ve got to love ‘m.

Wie ook het jaar goed heeft ingezet, is mijn hartsvriendin. Zij heeft deze wereld een mooiere plaats gemaakt door een grootste wonder te verrichten dat een mens kan verrichten: nieuw leven op deze aarde zetten. Bij deze wil ik dan ook heel graag Hanne verwelkomen in ons midden, en de mama en de papa een dikke proficiat en alle succes wensen.

Over kubussen, feestdagen en fantastische vrouwen op de trein

Eerst en vooral, lieve lezer, een zeer Vrolijk Kerstfeest, en een zeer geweldige start van het nieuwe jaar!

Ook ons gezin baadde gisteren (24 december) in de kerstsfeer, en zelfs mijn oudste (half)broer was met zijn kindjes aangeschoven aan de dis. Twee geweldige smurfjes van 5 en 3. Need I use the word cute? Het is financieel gezien een beetje zwarte sneeuw op dit moment, maar fantastisch eigenlijk hoe weinig dat uitmaakt, als je met heel je gezin rond de tafel zit. Er zijn maar weinig dingen die mensen zo samen kunnen brengen als samen eten. Zingen is nog zo eentje, maar dat laten we even buiten beschouwing. (Hoewel dat we de hele kerstcd afgewerkt hebben.) Ik hoop dat eenieder van u in zijn omgeving, gezin of vriendenkring, dat lichtje vindt waarvoor deze periode symbool staat. Of is het andersom?

Aangezien mijn broer (°1959) recentelijk zijn eerste computer aangeschaft heeft, en hier zelfs al eens is komen piepen, heet ik hem hier uitdrukkelijk en van harte welkom op het wereldwijde web.

Het stereotiep van verstrooide wetenschapper -hoe komen ze erbij?- eer aandoend ben ik met het middelste onderwerp begonnen, maar geen nood, ze zijn permutatief Kubussen dus. Elk van u weet dat een kubus een regelmatig veelvlak is, bestaande uit 6 vierkanten. De meer speels aangelegden dachten misschien meteen aan de Rubik’s Cube, en zij waren inderdaad correct. Een van mijn meer intelligente vrienden -geen waardeoordeel aan verbonden- is recentelijk in de ban geraakt van het rubikken. En zoals de meeste van zijn fascinaties, is ook deze besmettelijk. Thuis dus zo’n exemplaar opgediept uit de speelgoedbakken, en mijzelf eraan gezet. Wie dit op deze manier al geprobeerd heeft, is waarschijnlijk niet vreemd aan frustratie, verveling en uiteindelijk een volledig uiteengeprutste kubus.

Dan is hier voor U -en voor mij- de oplossing: een site waarop met een aantal eenvoudige algoritmen wordt aangegeven hoe je bepaalde problemen oplost. Zodus kan je -eens je de algoritmen onder de knie hebt- je kubus oplossen. In het begin met wat spieken, maar op de trein van Duffel naar Leuven is het mij uiteindelijk gelukt zonder spieken!! Het gebeurt niet vaak, maar ik was trots op mezelf.

Misschien dat ik positief beïnvloed was door de treinbegeleidster. Want deze heeft mij misschien wel het mooiste kerstcadeau gegeven. Ik stond klaar om op de trein te stappen, toen ik mij bedacht dat ik misschien niet genoeg geld bij zou hebben. De dorst diende gelaafd, en blijkbaar had ik zonder al te veel nadenken de helft van mijn treinticket gespendeerd aan een blikje cola. Balen. Ik stond even in dubio of ik terug naar huis zou gaan om geld te gaan halen of mijn kans zou wagen en zwartrijden. Was het de kerstsfeer, of een moment van Goddelijke Ingeving? Wat zou overigens het verschil zijn? In elk geval, de trein stopte en ik zocht de deur op waarachter de treinbegeleider zou staan. Ik confronteerde haar (‘t zag een heel sympathieke uit) met het probleem dat ik te weinig geld bij had. Ze zei dat ik alvast mocht instappen en dat we ‘t zouden regelen. Eenmaal terug vertrokken vertelde ik haar dat ik een euro tekort had, maar dat ik wel krasbiljetten van de Nationale Loterij had -2X2,50€ gewonnen, jawel!- om eventueel mijn ticket te betalen. Zij schoot in de lach -nog nooit zoiets aangenaams gehoord- en zei da ze die niet wou afnemen. Uiteindelijk een soort half ticket gekregen van deze vriendelijke dame, met de vermelding dat het ticket geldig was tot in Leuven.

Ik heb haar naam niet opgevangen, maar misschien kunnen bepaalde snaren in het weefsel van het universum even deze blog en haar hart verbinden, en mijn dankbaarheid overbrengen. Van opgelaten naar opluchting, in één schaterlach…

Mocht de NMBS meer zo’n vrouwen in dienst nemen… Vrolijk Kerstfeest!

To IWT, or not to IWT? (en knuffelende proffen)

Daar kunnen we in elk geval duidelijk over zijn, het wordt NOT to IWT, of toch althans dit jaar.

De jury moet dan toch nog iets over het onderwerp begrepen hebben, want ze hebben mij een kandidaatscore gegeven van 15 op 20 (16 was een beurs geweest.. balen).  Maar het was niet voldoende. In ons labo hebben de twee andere kandidaten wel hun IWT gehaald, en ik dus als enige niet. Dit was eventjes een harde noot om te slikken (iets zegt mij dat deze zegswijze niet geheel correct is, maar dan zal Seppe mij daar wel op wijzen). Maar ik ben heel blij voor de twee mannen, en ook voor mijn andere jaargenoten die wel het plezier van dikke poen kunnen smaken de komende jaren. Maar volgend jaar gaan we met nieuwe moed, en veel meer vakkennis, de jury overtuigen van onze kwaliteiten. Ondertussen schakelen we over op plan B, het aanvragen van een FLOF-beurs bij het Departement Scheikunde. Deadline op 8 januari, en nieuws eind januari. Weeral wachten, inderdaad.

Deze week ook kerstfeestje gehad van het labo. U herinnert zich nog wel de schrik die ik daarvoor had? Die was volledig onterecht. Ik heb mij nog nooit zo geamuseerd met mensen waar ik niet voor gekozen had. En de schrik die ik had voor mijn ‘baas’ … volledig onterecht. Getuige van onze ’speciale band’: de foto hieronder! Mijn verschrikte houding is maar toneelspel, ik vond het best gezellig.

De avond is geeindigd met enkele collega-onderzoekers, en heel wat wijn. Beneveld door de wijn zijn we er toch in geslaagd volgend raadseltje op te lossen:

22 smurfen spelen een voetbalmatch. Ze hebben allemaal een wit T-shirt aan, en hun rugnummer is op hun rug (ja zenne) geschilderd, in de kleur van hun ploeg. Er is een blauwe en een rode ploeg.

Er wordt verbeten gespeeld, maar daar komt als een anti-deus ex machina Gargamel ten tonele. De smurfen zwaar in paniek, volledig de kluts kwijt, rennen door mekaar en uiteindelijk vluchten ze allemaal een grot in.

Gargamel, die wel van een spelletje houdt, zegt dat hij de smurfen wil laten gaan, op 1 voorwaarde: Ze moeten één voor één uit de grot komen, en meteen in hun twee ploegen gaan staan. De smurfen zijn van de stress helaas allemaal vergeten in welke ploeg dat ze zaten, en in de grot is het stikdonker.  We veronderstellen dat de smurfen ook niet communiceren met mekaar. Elke smurf neemt zijn beslissingen zuiver op basis van wat hij zelf ziet.

De vraag is dus: Hoe doen de smurfen dit?

Oplossingen moogt ge in de comment posten, een pintje voor het eerste correcte antwoord.

Verder blijken onverwachte ontmoetingen weliswaar soms zeer aangename contacten voort te brengen, maar wie denkt dat zulke contacten enkel aangename momenten veroorzaken, is zeer naief. Je zou denken dat ik mijn les ondertussen al geleerd zou hebben, van niet meteen te hard van stapel te lopen.. Blijkbaar krijg ik nog een gelegenheid om mezelf beter te leren kennen.

Om af te sluiten gaan mijn gedachten uit naar alle studenten aan onze Alma Mater, en bij uitbreiding aan alle universiteiten die ons Vlaamse land rijk is, die nu voor een doemende blokperiode en examens staan. Na 16 meegedane zittijden ben ik niet vergeten hoe zwaar en slopend dit is. Als ik voor jullie iets kan betekenen (in de vorm van een gesprek, een winterwandeling, een kop warme soep, een knuffel, … ) wees dan niet bevreesd om mij op zo’n gelegenheid attent te maken.

Aftellen? Of optellen?

Vandaag dag 191 van de regeringsvorming (moeha!). Vandaar ook kerstfeestje van ons labo. Vandaag ook twee dagen voor het definitieve oordeel van de IWT-beoordelingscommissie. Vandaag ook de dag dat ik een balans op maak van het doctoraatsonderzoek tot nu toe.

Ten eerste: wat hebben we al gedaan?

We hebben gepoogd 7 stalen van een organisch synthetisch labo van de UPenn te karakteriseren op 800nm. 4 stalen gaven geen respons, 3 wel. Bleek achteraf dat twee van de drie stalen identiek waren, dus ‘iemand’ van UPenn heeft twee keer hetzelfde produkt in een flesje gedaan, met een verschillend etiket. Hoera.

We hebben de opstelling op 1064nm gebouwd (eigenlijk is mijn post-doc daar al een tijdje op bezig, maar de laatste weken is dat in een stroomversnelling gekomen. Ik zou niet durven beweren dat dat door mijn professionele invloed komt ). Helaas is deze opstelling verre van perfect, want er is een vreemd soort interferentie tussen twee toestellen die idealiter geen interferentie mogen geven. Dit moeten we dus nog verder uitklaren.

Het piezo-kristal in de 1300nm opstelling is vervangen, maar nu is de uitlijning van de opstelling verloren gegaan. Dit blijkt geen geval van ‘ah maar dan verzet ge al die spullekes toch een beetje’-aktie. Al drie dagen zijn we bezig om de focus van de laser IN de staalhouder te laten vallen. Spelen met licht: een feest!

Conclusie: onderzoek is geen kwestie van het kookboek volgen, zoals in de kandidaturen. Achter elke bocht schuilt een nieuwe tegenslag, die we met nieuwe moed moeten aanpakken. Ergens is dit een heel boeiende manier van werken, omdat er de vrijheid is om over alles na te denken. Langs de andere kant lijkt het alsof er geen vooruitgang geboekt wordt. Maar omdat ik nog altijd niet betaald word, en hier dus eigenlijk vrijwilligerswerk aan het doen ben, trek ik het mij allemaal niet al te hard aan…

Zoals eerder gesteld is het vandaag kerstfeestje. Een dubbel gevoel. Langs de ene kant een leuke gelegenheid om eens ‘normaal’ te doen met collegae, langs de andere kant een beetje de vrees van hoe ‘normaal’ iemand kan zijn met zijn promotor erbij . Al viel op het Sint-Elooisfeest van de fysici in ons gebouw wel op dat het Nederlands van onze Spaanse collegae er meer dan lineair op vooruitgaat met het aantal glazen porto. Vanavond dus een lossere sfeer, maar niet te los. Een precair evenwicht. Maar gelukkig zijn chemisten de experten van de natuur op het gebied van evenwichten.

Tegenslag zonder frustratie, en onverwachte ontmoetingen

Hoewel chronologisch niet correct, ga ik met de tegenslag beginnen. Altijd eindigen met een positieve noot -al is het deze keer eerder een positief akkoord-.

Zoals U, beste lezer, waarschijnlijk wel weet, is er deze maand een hele reeks kansen voor de treinbestuurders van de Onafhankelijke Spoorbond OVS om een dagje op hun gat te gaan zitten. Een klein citaatje van de vrtnieuws-site (toegegeven, niet de meest betrouwbare)

Het was de tweede zaterdag (15/12/’07, nvdr) op rij dat de onafhankelijke spoorbond OVS een staking organiseerde voor meer personeel en meer loon. De grote, erkende vakbonden deden niet mee met de staking.

De bond dreigt met nieuwe stakingen op kerst- en oudejaarsavond.

Hier kan ik geen begrip voor opbrengen… Dat die mensen teleurgesteld en boos zijn omdat ze te hard moeten werken voor te weinig loon, daar kan ik inkomen. Dat ze druk proberen zetten op ‘het management’, om hun eisen kracht bij te zetten, vind ik eigenlijk al op het randje. Arbeiders en werkgevers moeten in dialoog een overeenkomst bekomen, en niet in aktie gaan als ze hun goesting niet krijgen. Maar goed, laat ons er van uit gaan dat aktie echt nodig is. Dan snap ik niet zo goed hoe het werk neerleggen het management onder druk zet. Die mensen rijden immers niet met hun eigen treinen. Die hebben een BMW met chauffeur. De enige die er last van hebben zijn de reizigers. En ik kan mij niet voorstellen dat dat de bedoeling is van een staking. Ik kan mij ook niet voorstellen dat een reiziger in de penarie -zoals ik gisteren- zijn gedachten laat gaan volgens de volgende lijnen

• Lap, er rijden geen treinen mijn richting uit
• De treinbestuurders staken
• Die arme mensen, te weinig loon en nog te hard moeten werken ook
• Ik zal eens gauw een brief schrijven naar dat management
• Dit is een goeie aktie!

Mijn gedachten gingen eerder zo

• Lap er rijden geen treinen mijn richting uit
• Moeten die nu weeral staken?
• Wat haalt zo’n staking uit? Alleen de reizigers worden gekloot (excusez-moi mon français)
• Waar zitten die stakers hier aan hunne pikket?
• Geen stakers te zien.. die mannen pakken gewoon nen dag congée
• Belachelijk…

In mijn ogen zou een veel betere aktie zijn om gewoon geen kaartjes te verkopen en/of te controleren. Iedereen gratis op de trein. Dat zal ‘het management’ veel harder voelen, en daar heeft de reiziger -onschuldig slachtoffer- geen last van, integendeel. Daarmee wekt ge nog sympathie op voor de aktie, in plaats van aversie.

Nu is het natuurlijk al langer bekend dat vakbonden niet direct mijn grootste vrienden zijn, en dus kan dit artikel gezien worden als gekleurd. Maar op de betoging dit weekend van de vakbonden (voor een verhoging van de koopkracht en voor het behoud van een federale solidariteit?) heb ik toch een klein woordje van commentaar. Mij is in de lessen geschiedenis altijd geleerd dat de vakbonden een vereniging van arbeiders zijn, die -door zich te verenigen- meer invloed willen hebben op de beslissingen die hen aangaan, en eigenlijk in het algemeen werken en strijden voor de belangen van de Werkmensch.

Ik wist evenwel niet dat het de taak van de vakbond was om zich te moeien met de politiek. Dit nog volledig los van het feit dat een staatshervorming net ten goede van alle burgers van dit land komt. Maar vanwaar de fixatie van onze vakbonden -uiteraard groot geworden in het unitaire belgie- op het in stand houden van een achterlijke structuur, zonder echt in te zitten met de gevolgen voor hun leden? Dit druist mijns inziens redelijk hard in tegen hun beginselverklaring.

Woeps, toch enige frustratie die in mijn artikel sluipt. Waar ik in de titel op doelde was dat ik gisteren eigenlijk eerder gelaten reageerde op het feit dat ik in Brussel vast zat. Gewoon terug een trein naar Leuven, en dan maar geen bezoekje aan de mama deze week. Op zich geen probleem dat ik gisteren niet thuis geraakte, maar dus wel frustratie over het feit dat de vakbonden in dit apenland te veel macht hebben voor waar ze eigenlijk maar voor zouden mogen dienen.

En nu naar leukere thema’s! Onverwachte ontmoetingen. Ik heb waarschijnlijk al ergens vermeld dat ik volksdans. Elke volksdansgroep organiseert bij tijd en wijlen een volksdansbal. Deze bals zijn in de regel altijd op zaterdag, en omdat onze groep op zaterdag zijn vaste dansherhaling heeft, kunnen wij eigenlijk zelden naar een bal. Nu was er vorige zaterdag toch een gelegenheid, en trokken we met z’n allen -of toch een stevige delegatie- naar het bal van Korneel uit Leest (denk ik). Het bal ging in elk geval door in Mechelen. Eenmaal binnen viel mijn oog meteen op een zeer mooi meisje van -ongeveer- mijn leeftijd. (een nogal uitzonderlijke combinatie in volksdansmiddens) Verlegen scheetje als ik ben, durfde ik deze dame uiteraard niet voor een dans te vragen. Groot was mijn verbazing toen zij uiteindelijk zelf naar mij toe stapte, en mij vroeg voor een vrije wals. Een beetje uit mijn lood geslagen van de zenuwen, maar toch niet bij machte zo’n uitnodiging af te slaan, volgde ik haar naar de dansvloer, alwaar mijn ogen opengingen. Dansen met deze vrouw was een zaligheid. Voor niet-dansers is het moeilijk uit te leggen, maar met sommige mensen kan je dansen, en met andere moet je trekken en sleuren en … Dit ligt niet altijd aan de individuele dansers, maar vaker aan de combinatie. Sommige combinaties gaan goed, anderen helemaal niet. Het is een beetje zoals in de Liefde.

En dansende liefde was het! Op het einde van het bal waren er toch enkele dansjes samen de revue gepasseerd, en onder verzekering van de leden van mijn groep dat ik ‘touche’ had, spoorden ze mij aan om een gsm-nummer ofzoiets te gaan vragen. Herinner u de bewering van verlegen scheetje van hierboven? Ik durf dat niet. Allez, ‘t is te zeggen, als het mij niets kan schelen, dan durf ik het wel. Maar hier was.. ‘iets’.. dat het mij moeilijker maakte dan ik dacht. Toen de wanhoop bijna begon toe te slaan -en dan vooral bij mijn groepsleden- kwam deze vrouw zelf op mij afgestapt, met de vraag om misschien e-mailadressen uit te wisselen. Fantastisch niet?

We zijn ondertussen een week verder, en die eerste geweldige indruk is blijkbaar blijven bestaan, en zelf nog versterkt. Ik vind het allemaal heel spannend, maar heb tegelijkertijd toch wel wat reserves -zeker gezien de recente miserie-. Maar zelfs als ik het op zijn afstandelijkst bekijk, voelt het nog steeds heel goed aan. En waarom zou je negeren wat je goed doet voelen?

En om af te sluiten met een citaat van Stef Bos

“En misschien is dit wel het mooiste moment, want geen woord is gevallen en geen woord is gebroken”

Met een mega-smile op mijn gezicht (en met spijt dat ik niet meer details kan typen, maar feit is dat iedereen dit kan lezen. Personalis kan het verhaal wel in zijn geheel verteld worden) en in een haast om deze dame van het station te gaan afhalen, laat ik u, lieve lezer, met de wens dat een aangename onverwachte ontmoeting u gauw te beurt valt. ‘t Is een aanrader

 

 

 

 

Echte vrouwen huilen!

Enkele van de meest fantastische vrouwen die ik ken, hebben mij een andere fantastische vrouw leren kennen: Lara Fabian. Een belgische, zo blijkt, maar dat is totaal irrelevant. Waarom is deze vrouw de moeite waard om een bericht over te schrijven?

In het filmpje hieronder, kan je ze zien op een optreden van haar, in 2002, waar ze zo zichtbaar ontroerd is door het feit dat het publiek het liedje ‘Je t’aime’ zo prachtig zingt. Niet het feit dat deze vrouw door haar krop in de keel kan heen zingen, met een niveau en een stem om ‘u’ tegen te zeggen, doet mij in bewondering staan. Wel het feit dat zij zo kwetsbaar op dat podium staat, in alle eerlijkheid, met tranen, naar haar publiek toe. Geen complexen, geen show, geen gezever. Enkel pure oprechte emotie. Daar word ik wild van

En dan het publiek dat in plaats van ‘Je t’aime’ zingt ‘On t’aime’.. Je voelt de liefde zo van dat publiek het podium opstromen. Ik krijg er iedere keer kippenvel van, en wou het u dan ook niet onthouden.

Een enorme merci dan ook aan die twee fantastische vrouwen die mij hier op gebracht hebben: een zeer dikke knuffel zal jullie deel zijn, K & B!

En als extraatje, Lara Fabian die ‘Caruso’ zingt, een klassieker. Wat een vrouw, wat een stem…

apenstaartjeletterkoekje en enge berichten

Laat ons beginnen met iets leuks: Sinterklaas is langsgeweest in het labo! Groot was mijn verbazing toen ik tussen de mandarijntjes, chocoladen mannetjes en snoepjes, een hoop letterkoekjes ontwaarde. ‘Een hoop letterkoekjes’, hoor ik u denken, ‘daar is toch niets speciaals aan…’. En ik zou u volmondig gelijk geven, beste lezer, ware het niet dat er tussen deze hoop banale letterkoekjes, een apenstaartjeletterkoekje zat. (Hence the title) Jawel, een ‘@’ als letterkoekje. Ik hoef u uiteraard niet te vertellen, dat in een omgeving, volledig vergeven van mensen op wie het label ‘nerd’ van toepassing is, mijn sociale (what’s in a name) status met enkele grootteordes toenam. Mijn koekje is nu the envy van het labo, en ik ben nu de coole. Mensen die hierbij zwaar de wenkbrauwen fronsen, hebben overschot van gelijk. Maar gun mij mijn koekje!

Omdat het leven niet enkel bestaat uit fijne momenten, wil ik met u toch even iets delen dat mij deze week nogal dicht op mijn vel zat. Ik hoorde via een vriendin die aan het bellen was met een andere vriendin, hoe een andere vriendin  (jawel, ingewikkeld, maar het is niet omdat ik mijn verhalen op het wereldwijde web zet, dat ik de privacy van de mensen rond mij te grabbel moet gooien) die nacht een zwaar ongeluk gehad heeft. Veel wisten we toen niet, alleen dat het ernstig was. Zeer ernstig. Na een acht uren durende operatie en vele uren in onzekerheid afwachten kwam -wederom via via- gisterenavond dan een verlossend bericht. Ze leeft! Er staat haar nog een lange weg te wachten, maar ze leeft! Ik kan niet zeggen dat het echt een goeie vriendin van mij is, we begroeten elkaar, maar we vertellen mekaar niet onze diepste geheimen. En toch raakte dit nieuws mij op een manier waar ik zelf van stond te kijken.

Als er iets ergs gebeurt -en er gebeuren constant erge dingen- dan kijk je even op, absorbeert het nieuws, en gaat verder. Maar als er iemand die je kent in dat verhaal meespeelt, krijgt het geheel plots een heel andere dimensie. Daarom hoeft die persoon nog geen beste vriendin of familielid te zijn. Gewoon het besef dat al die vreselijke dingen niet altijd met ‘iemand anders’ gebeuren, maar dat die zeer dicht kunnen komen.. doet je nadenken. Over een aantal zaken waar men normaal liever niet aan denkt. De eindigheid, de nietigheid van ons bestaan. Het feit dat het allemaal in een flits gedaan kan zijn. Het is niet de bedoeling zwartgalligheid of fatalisme te gaan prediken, maar om misschien een moment van reflectie op te roepen.

Het feit dat het elk moment gedaan kan zijn, kan dan eigenlijk enkel een oproep zijn om van elk moment te genieten, en van elk ogenblik het beste te maken. Carpe Diem, to the max!

Ed Kooyman in Duffel

Jawel, Ed Kooyman en zijn gevolg kwamen afgezakt naar Duffel, om aldaar een avond vol muziek te brengen in een sappig antwaarps. Het was gezellig zonder meer. Al heb ik vooral gewerkt die avond, om iedereen op tijd zijn/haar drankje te brengen. Mijn Goede Daad (de dorstigen laven) heb ik dus alweder vervuld.

Maar groot was mijn verbazing toen ik vanmorgen eventjes het wereldwijde web bezocht om wat meer te weten te komen over Ed Kooyman. Blijkbaar speelt die ook bij Kandoris , een groep die ik ooit aangereikt kreeg van mijn Buurman (op mijn vorig kot). Van bij de eerste klank was ik meteen verzot op deze groep, die een heerlijke Country-Folk brengt.

Muzikaal gaat het de laatste tijd dus goed.  Maar ook op andere gebieden kan ik niet klagen! In een tijd waar iedereen kampt met een winterdepressie, heb ik de mijne alweer achter de rug, en ik voel mij goed! Het feit dat ik niet meer opgesloten zit op mijn kot met zo’n 10.000 artikels, maar werkelijk het labo mag induiken en met lasers spelen, heeft daar zeker iets mee te maken. Het feit dat ik mij nu veel zelfzekerder voel in datzelfde labo als tijdens mijn thesis, helpt ook. En daar bovenop meer vriendjes dan ik hier zou kunnen opnoemen… Ne mens kan echt gelukkig zijn.

Daarom een dikke merci aan alle vriendjes die mijn te vroege winterdepressie verjaagd hebben met hun aandacht en knuffels! Merci ook om mij mijzelf te laten zijn! Nu sta ik voor jullie klaar Met eten, knuffels, een schouder en/of een oor!

En vanavond mag ik weer de leukste mijner hobbies beoefenen: dans! Volksdans om concreter te zijn.  Jammer dat mijn favoriete danspartner wegens zwangerschap dansgewijs onbeschikbaar is. Maar dat wil niet zeggen dat het dansen op zich minder leuk wordt. Hoewel… Eigenlijk wel, maar daarom nog niet on-leuk!

En maandag mag ik weer gaan werken! Hoera! (wie had ooit gedacht dat ik dit eens ging zeggen)

Ben X

Zoals beloofd het verslag van de film!

Voor we overgaan tot de film zelf, misschien even een klein paragraafje over de omstandigheden. Onze locatie was Utopolis in Mechelen. Ik zou niet zeggen dat ik hier regelmatig kom, maar toch af en toe. Waarom is dit belangrijk? Omdat zo’n 8tal jaren geleden, ik met een aantal vrienden naar Star Wars ep. 1 ben gaan kijken in deze zelfde film. Die film heb ik daarna moeten terugbekijken, want meer dan de helft van de film heb ik toen doorgebracht met het bekijken van de binnenkant van een toiletcabine. (Excuus voor deze kleine opstoot van glororum)

Glororum (n.)

Someone who takes pleasure in informing others about their bowel movements.

(The meaning of Liff, Douglas Adams)

Toen verweet ik het aan een vriendin haar groentenquiche, die we daarvoor gegeten hadden. Na dus nog enkele malen teruggegaan te zijn naar deze cinema (nooit meer problemen), was het deze keer -Ben X- de eerste keer terug met die vriendin. Geen groentenquiche van enigerlei aard gegeten, maar u kan het al raden… Ik wou mij echter geen tweede keer laten vangen, en heb dus -ondanks hevige buikkrampen- volgehouden in mijn stoeltje. Ik wil hierbij niets zeggen over mijn relatie met die vriendin, want die is naar mijn aanvoelen zeer goed, maar blijkbaar is de combinatie ik-zij-utopolis niet de perfecte. Als ware wetenschapper moet ik natuurlijk toegeven dat twee meetpunten te weinig zijn om een besluit te formuleren, maar laat ons zeggen dat er een sterk vermoeden is naar de bovenstaande bewering.

Goed, de film dan. Ik hoef het verhaal van Ben X uiteraard niet te herhalen, cultuurminners als jullie allen zijn. Daarom ga ik meteen over tot de bespreking. Opgepast voor zij die de film nog niet gezien hebben, het hierna volgende bevat spoilers.

ZALIGE film!!!! Zeer mooi geacteerd, prachtige samenvloeiing tussen beeld en geluid. De verwarrende/verwarde wereld van een autist werd zeer overtuigend weergegeven. Of de Healer er nu was of niet, bleef eigenlijk lang twijfelachtig. Het einde was zeer onverwacht, en sommigen vonden het zeer onrealistisch, maar ik vond het ronduit geweldig. Achteraf gezien begin ik ook iets te voelen voor het label ‘onrealistisch’ maar in de cinema was ik er zeer blij mee.

Hmm, deze bespreking is ni echt om over naar huis te schrijven, maar men leest hier af en toe mee op den bureau, en daarom is het niet zo coherent

In elk geval hoop ik dat het enthousiasme overgekomen is, en dat u allen de film nog gaat zien (of al gezien heeft)!

Vandaag is het maandag, en maandag is altijd een beetje een lastig moment, maar voorlopig gaat alles ZEER goed. Dit heeft misschien te maken met het feit dat mijn werkruimte nu opgefleurd wordt door een tekening van mijn nichtje (de dochter van mijn broer, 5j). Dit weekend zijn nieuw huis gaan bewonderen, en het moet gezegd worden, dat was zeer chique. Een oud zeer in de familie werd ook eindelijk uitgesproken, en eigenlijk opgelost -voor zover dat mogelijk is-. Men kon zelfs spreken van een emotionele katharsis. Na 40 jaar werd dat eigenlijk wel tijd. Niets dan goed nieuws te melden dus, al is het misschien voor u, lieve lezer, iets minder boeiend. Het staat u dan ook vrij om terug te keren naar de Flair.